maandag 15 september 2014

Moeilijke vragen

Polletje 2 moet een vragenlijst invullen. Hij heeft veel medelijden met zichzelf, want het gaat om driehonderd vragen en voor iemand met dyslexie is dat bijna een niet door te komen opgave. Hij vindt dat een bak chips erbij een noodzakelijke aanvulling is, want zoiets kost extra veel energie. Jammer dan, die krijgt hij niet. Hij moet het doen met z'n buikje vol bloemkool.

Polletje 2 is slim en heeft een flinke woordenschat, dat helpt. Veel klasgenoten zullen het  met de lastige vraagstelling moeilijker hebben dan hij. Toch komt ook Polletje 2 er ook niet altijd uit.
Gelukkig kan hij met vragen bij mij terecht.
Wat een tober is (tobber), wat esthetisch betekent, wat gelijkgestemd is, wat we-dijveren is en jezelf te buiten gaan betekent. 'Ik ben niet erg systematisch....(denkt na) Maar mama, chaos kan ook heel systematisch zijn, toch?'
'Ik ben geen vrolijke optimist. Als ik eens doe, betekent dat dus dat ik een chagrijnige pessimist ben, dus oneens.'
Dan komt hij met deze, en hij moet er zelf hard om lachen! Scherp is ie wel....


vrijdag 5 september 2014

Hatseflatsend kraamcadeautjes maken, dat kan dus niet

Weer zo'n onzinnig blogje over een kleine onderwerpje uit het leven van Purperpol... Gelukkig schijnt u dat leuk te vinden. Dit keer wel een heel klein onderwerpje: het babyhemdje.

Sinds een jaar of wat koop ik als er weer ergens in onze kringen een vers baby'tje is geboren een T-shirtje bij de Hema, maat 62-68. Daarop sjabloneer ik dan de naam (zwierige letters op een oud papiertje, uitknippen en stempelen maar) en als ik zin en durf heb een bloem, een kroontje, een hart, een vlinder of een vis.
Eerst slinger ik zo'n T-shirt door een sopje, want zo'n cadeautje moet stralend wit en schoon zijn. Dat gaat nogal vaak fout. Grote Pol dacht laatst slim te zijn en deed zo'n shirtje bij de was van de Polletjes die net terugkwamen van bivak. Het kwam er natuurlijk helemaal grauw en gevlekt uit. Om zo'n jochie van amper acht pond nu meteen een camouflagetenue te geven gaat me te ver. (Sterker nog: ik wilde dat mijn jongens nog in stralend witte shirtjes zouden willen rondlopen. IJdele hoop.) Hup, in de zak van Max ermee.

Laatst maakte Grote Pol een afspraak voor een kraamvisite op wel erg korte termijn. Meestal moet je weken wachten voor er ergens een gaatje is, deze mensen konden meteen de dag erop al. Ik ben nogal van het uitstellen, dus dit overviel me. Snel naar de Hema, hup dat katoentje door een sopje en rap laten drogen. Maar dat ging niet, want het stopte buiten niet met regenen, we hebben geen wasdroger en in de oven leggen is ook geen optie want dan ruikt dat ding onherroepelijk naar de iglopizza's van de Polletjes.
Ik legde het dus op de kachel. Waarom weet ik ook niet, want dat ding is gelukkig nog uit, maar dat is zo'n handig plekje voor dit soort dingen. Maar zo'n rooster is toch snel roestig en vuil, dus op het ruggetje van Nadines shirtje prijken nu originele, eigenlijk best schattige, oranje roestvlekjes. Het werd buiten toch nog af en toe droog, dus toen heb ik het tussen de buien door telkens een kwartiertje buiten gehangen. Anderhalf uur voor de afspraak moest ik het wel gaan afmaken. Naam erop, natuurlijk weer ergens een uitlopertje en, erger nog, de achterkant van het boodschappenbriefje (een mislukte kopie uit een rekenboek) drukte door, en droogstrijken maar (dat duurde even, lukte zelfs niet helemaal, want het shirtje was nog vochtig bij het overhandigen).


Ik denk dat ik beter een ander standaardkraamcadeautje kan gaan verzinnen. Iets dat beter bij mijn hatseflatscreativiteit past en waarbij mislukte kopietjes van rekenbladen, roestvlekjes en nattigheid onderdeel vormen van de schoonheid en charme ervan.

woensdag 3 september 2014

Ik ben geen echte blogster, sorry

Vanmorgen wandelden Grote Pol en ik door het Renkums beekdal. Een route die we al eerder liepen. Prachtig daar en nu nog veel mooier, want overal stonden opeens kunstwerken. Ik vond ze vrij grappig, ik weet niet of dat wel de bedoeling van de kunstenaars was. Nadat we zo'n vijf fotogenieke beelden bekeken hadden, bedacht ik dat zoiets best op dit blog kon. Daar had ik dus even niet aan gedacht, terwijl ik vijf jaar geleden nog weleens de telefoon wilde opnemen met 'Goedemiddag, met Purperpol.' Toen dacht, droomde en zag ik in blogberichtjes. Nou, die manie is dus wel over... Ach, voor alles is een tijd.

Maar dit blog vind ik nog veel te leuk om zo af en toe bij te houden, dus maakte ik gauw nog foto's van het zesde kunstwerk, dat gelukkig dan weer uit twee beelden bestond. Dan lijkt het nog wat. Het zijn boten die van papier enzo gemaakt zijn, omdat hier vroeger papiermolens stonden. In één boot zat zelfs een knopje, als je daarop drukte hoorde je het geluid van de papiermolens. Is dat nou niet leuk? Er hoorde een vaag gedicht bij, waar ik de kriebels van kreeg, maar dat mag de pret niet drukken.






















In de verte stond een gigantisch wit edelhert, daar kunt u het puntje nog net van bewonderen.

Jaja, 't is me wat.
Morgen of overmorgen weer een reuze-interessant verhaal over een babyhemdje. U bent gewaarschuwd.

woensdag 27 augustus 2014

3 x scherp

1.
Journaal: '37% van de kiezers is op komen dagen.'
Polletje: 'Nee, da's niet waar: 100% van de kiezers is op komen dagen!'

2.
Na jaren klooien met botte mesjes van respectievelijk Blokker, Xenos en AH kocht ik een echt mes. Een molenmesje. Ooit al eens bij De Wilde Keuken gezien, maar steeds niet tot koop overgegaan. Nu wel. Vlak voor we op vakantie gingen. De laatste dagen in Limburg verlangde ik langzamerhand meer en meer terug naar huis. Niet vanwege de Polletjes, mijn bed, mijn stoel, de bibliotheek, fietsen. Nee. Naar vanwege mijn molenmesje. Het moet niet gekker worden. Hier kun je ze kopen.

3.
Zo is hij.
Zo is hij nu eenmaal.

Een wereld van verschil maken die twee woordjes.

Het drukt een verschil in acceptatie, aanvaarding, van iemand uit. Als je zegt dat iemand zo is, erken je een persoon in zijn wezen, in zijn zijn. Hij mag er zijn zoals hij is. Ook met dat moeilijke gedrag, ook met die nare trekjes, ook met die jampotbril. Het kan uitdrukken dat je verder kijkt dan het gedrag. Wij zeiden vroeger tegen stoute Polletjes: je doet vervelend, maar je bent lief.

Als je zegt dat iemand nu eenmaal zo is, drukt dat naar mijn idee juist geen volledige aanvaarding en erkenning van iemands wezen uit. Het lijkt wel zo, omdat je het met een schouderophalen zegt, maar ondertussen zie je maar een deel. Je ziet het verkeerde, moeilijke, de jampotglazen, maar niet zijn prachtige blauwe ogen.
En je geeft impliciet aan dat er ook geen verandering te verwachten valt. Moedeloos ben je. Of cynisch. Hardvochtig misschien.

Dit nieuwe schooljaar wens ik leerkrachten, kinderen en ouders toe dat ze elkaar werkelijk zullen zien. Heel scherp. Maar ook zacht, met ogen vol liefde.

maandag 25 augustus 2014

Hoogste tijd...

...om het blogcircuit weer op te hoogte te brengen van de lotgevallen van Purperpol. Het leven van uw Purperpol is eigenlijk heel saai. Geen spektakel, geen diepe gevoelens, geen grote woorden en geen sensatie. We gingen op vakantie. Niet heel interessant voor u, denk ik. Kort:
Zuid-Limburg - 10 dagen - geweldig huisje (tip!) - veel gewandeld - veel gelezen en stil geweest - Polletjes waren al die tijd alleen thuis (goed gegaan gelukkig). Vooruit, ik doe er wat fotootjes bij:

Lekker, uiensoep met bakken kaas!

Bonnenfantenmuseum, naaiatelier van hout (echt su-per-gaaf)

Onderwerp voor linosnede (zie hieronder)


Houthok in onze tuin

Uitzicht op Miljoenenlijntje
Even over die Polletjes: ze zouden het huishouden tijdens onze vakantie wel overnemen en ook gezond eten. Vooraf hadden Grote Pol en ik de grotere klussen gedaan (badkamer schoon, ramen gelapt, keuken geboend etc.). Toen we thuiskwamen stond de afwas torenhoog op het aanrecht en de stofzuiger midden in de kamer. Ze hadden ons duidelijk nog niet verwacht. En dan nog: 'Nou, ik snap niet waarom jullie zo moeilijk doen over het huishouden, het stelt echt niets voor.'

Nu ben ik weer lekker opgeladen en wil ik erg veel doen, maar daadwerkelijk aan de gang gaan is lastig. Er móeten ook echt dingen, die doe ik keurig. De dingen met minder urgentie blijven telkens maar uitgesteld. Een lijstje? Ja, leuk.
- ramen lappen (blergh)
- linosnijden (woepie)
- sporten (hoognodig)
- huis opnieuw behangen (idem)
- iets van een naambordje van Stap op bedenken en maken bij de voordeur (te grootse ideeën)
- T bezoeken (ik ben je niet vergeten, hoor!)
-  meer bloggen (jaaaa!!! doe ik NU al!)
- nieuw haak- of breiproject beginnen (iemand een idee/verzoek?)

En nog zo wat zaakjes...
Sorry mensen, ik moet er echt weer een beetje inkomen. Dit is een blogje van niets, maar u moet maar bedenken dat de kop er weer af is. Slechter wordt het niet. Tot de volgende keer maar weer!

donderdag 24 juli 2014

Avontuur in het schnabbelcircuit

Binnen een uur was ik zowel een schuifelende kerk van Uikemene, als raadslid uit Decibel, als een vrouw met bloemkoolneus uit Afzette-Rije en als klap op de vuurpijl: Geesje met het harpje. Jan Terlouw had in zijn boek Koning van Katoren Geesje een gitaar toebedeeld, maar daar kan ik niet op spelen, dus mocht een harpje ook.
De basisschool van de Polletjes bestond in 1999 veertig jaar en vierde dat met een musical. Geesje zong het lied over de geschiedenis van de Stoel van Stellingwoude en daarbij werd ik gescout door mensen van een natuurminnende stichting uit een naburig dorp op de Veluwe.

Die stichting wilde hun natuurcentrum feestelijk openen en niets leek hen leuker om uw eigen Purperpol daarbij een lied te laten zingen, waarbij zij zichzelf begeleidde op de harp. Nederig en verlangend vroegen ze om mijn medewerking, waarbij ze mijn zang-, acteer- en speeltalent de hemel in prezen.
Ik durfde geen nee te zeggen, vond het een eer en droomde al van een glansrijke carrière in het schnabbelcircuit. Ik oefende me suf op het ingewikkelde en vooral lange lied dat voor de gelegenheid door de man van een hotemetoot van de stichting geschreven was, op de wijs van een gezang uit het Liedboek der Kerken. Ik was ook best benieuwd naar mijn beloning, maar durfde er vooraf niet om te vragen, laat staan dat ik zelf een bedrag noemde.

De feestavond vond plaats in de plaatselijke feestzaal voor al uw bruiloften en partijen, en na een toespraak of wat, een komische sketch van een lokale inwoonster die folklore met iets wat in de verte leek op cabaret verenigde, nog een toespraak, 124 dia's, een toespraak en een filmvertoning van drie kwartier heideveld en een half hert op 3 kilometer afstand, was ik, het slotakkoord, aan de beurt. Op gedragen wijs, met schallende stem en fenomenaal harpspel werkte ik me door de acht lange en saaie coupletten heen en ontving een daverend applaus; de mensen waren blij dat het was afgelopen. De melodie kwam hen na deze grande finale de neus al uit, moet u nagaan wat urenlang oefenen mij gekost had.

Een dankwoord aan de sprekers, filmers, mensen van het geluid, het licht, de garderobejuffrouw, de plaatselijke supermarkt, schoen- en klompenmaker, de mevrouw achter de foldertafel, de diaprojectormensen, bediening en alle genodigden en andere belangstellenden volgden en de folkloristische grapjas en ikzelf werden nogmaals toegeklapt.
Als dank voor al dit lijden en de urenlange repetities kreeg ik een suf boekje dat al na drie maanden na verschijnen voor vier gulden bij De Slegte lag. Met een bosje rozen was ik stukken blijer geweest.

Vanmorgen las ik in het plaatselijke sufferdje dat het centrum zijn deuren sluit.  Als ze me vragen voor een feestelijke gedenkavond, zeg ik, denk ik (durf ik?), NEE.

Disclaimer: bovenstaande gebeurde vijftien jaar geleden. Het kán zijn dat ik enkele feiten ben vergeten of heb toegevoegd. Het verhaal is ook enigszins verkleurd door mijn emotie. De essentie van het verhaal klopt echter wel. Overigens: ik draag de stichting nog steeds een warm hart toe. 

zaterdag 19 juli 2014

Afscheid van een lange periode

Een lange periode van 5 jaar, 6 maanden en 17 dagen slikte ik prednison. Tot vandaag om precies te zijn. Vanmorgen om 9.12 uur slikte ik na een afbouwperiode van ongeveer 6 maanden de laatste dosis van 0,5 mg.
Prednison, het middel dat mijn leven misschien wel redde. Prednison, het middel waardoor ik nachtenlang wakker lag, hallucinaties kreeg, ballonwangen, onderkinnen en varkensoogjes, bolle buik en nog vollere borsten, de hele dag door trek en een flink deel van m'n haren verloor.
Dag, vieze roze, onschuldig ogende pilletjes met hoge doses rommel, dag, vies drankje van de laatste maanden. Ik zal je niet missen, al kreeg ik een hoop creatieve ideeën door jou.
Ik hoop je hier nooit meer te zien!

woensdag 2 juli 2014

Onzekere tijden, maar gelukkig heeft Grote Pol toch maar twee ogen

Ik heb een gebrek, zei de gek. Dat wist u allang, maar nu heb ik weer een nieuw gebrek voor u. Iets waar u nog niet van wist.
Ik heb namelijk een koffiezetgebrek. Vanavond had ik een kennismakingsgesprek met een mogelijk nieuwe klant van Stap op en daar moest ik natuurlijk wel een goede indruk op maken. Als laatste voorbereiding zette ik verse koffie, want Grote Pol was er niet. Ik drink zelf geen koffie en weet daarom niet hoe mijn brouwsels smaken. Dat maakt me onzeker en de drempel om koffie te zetten wordt steeds hoger. Maar goed, ik deed het! De klant wilde thee, dus als u wilt weten hoe die koffie van mij smaakt, komt u maar even langs. Hij is nog vers.

Zo'n gesprek maakt me dus ietwat onzeker vooraf. Dus ga ik schoonmaken, want opeens zie ik dan allerlei stofrandjes, - hoopjes, -richeltjes, -nestjes,
spinnenrag,
rondslingerende eenzame stinksokken (ik vind er tegenwoordig elke dag een stuk of vier),
schoenen met gaten,
dooie vliegen,
fietslichtjes,
leesbrillen (op het sleutelplankje lagen er drie! - Grote Pol heeft twee ogen, dus hij overdrijft weer flink),
lege batterijen,
verbogen paperclips,
schroeven, bouten, moeren, spijkers, nippeltjes, ringetjes en dingetjes,
honkbalknuppels,
kappersscharen,
olifantennagelknippers,
hunebedbouwerbeitels,
scheepsroeren,
bananenboomkapmessen,
strijkstokken (zonder geld),
hondenkarren,
machinegeweren en
dirigeerstokjes ...

die ik anders niet zie. Dus moet je gebruikmaken van zo'n bui. Ik overdreef overigens lichtelijk bij die opsomming, maar die drie brillen lagen er echt, echt waar. En elders in huis liggen er nóg minstens vijftien a twintig wantmeneerzoueensgeenbrilbinnenhandbereikhebbendanzijnderapengaarenbarstdebomooknogeens.

Dus het huis is weer netjes, tussen voordeur en praktijk. En nogmaals: de koffie staat klaar. Hij is nog steeds vers.

Mocht u denken: waarom schrijft die Purperpol nu weer zo'n onzinnig blogje? Dat komt omdat ik vandaag twijfelde of ik wel door zou gaan met dit blog. Ik heb een onzekere dag, dat blijkt wel. Maar toen zag ik opeens dat ik zomaar drie reacties had van een door mij hooggeachte medeblogger en dat ik er hier weer volgers bij heb. Ik bedacht me dat ik die mensen anders enorm zou teleurstellen. Maar goed, dan zou ik ze in ieder geval wel een kopje koffie kunnen aanbieden. Hij is nog vers.