dinsdag 30 juni 2015

22/272 Hoe vetter, hoe better

Afgelopen zaterdag heb ik met ThuisPolletje in een exquise restaurant gegeten. Een waar FoodWalhallah, met uitgelezen dranken en spijzen, of zo. En Grote Pol mocht niet mee. Dat zat zo:


Toen ThuisPolletje nog op de vooropleiding voor defensie zat, ging hij na zijn eerste bivakweek na de lange treinreis terug naar huis eerst met zijn maten lekker snacken bij K.appa-Docië. Pas daarna naar huis, verzadigd en moe. En na de tweede week deden ze het weer en toen was het al traditie geworden waar niet aan te tornen viel.
De naam van deze sjofele, sfeerloze tent op ons grauwe station werd trouwens steevast uitgesproken als Kappedosie. Polletje was erg enthousiast over de döner en de milkshakes daar. Voor hem is de kaart daar het summum van wat je op culinair gebied kunt krijgen. Zeker na een zware bivakweek, maar ook zomaar voor doordeweeks of op zondag. We moesten daar maar eens uit eten, vond hij.

Grote Pol vond van niet.

Maar ze hebben ook groente, zei Polletje. Je kunt kiezen wat je wilt hebben, komkommer, tomaat, wortel, ijsbergsla, somde hij motiverend op.

Maar Grote Pol vond nog steeds van niet.

Maar ik vond van wel. Zo is hier zo'n beetje de rolverdeling. Grote Pol van de strakke lijn, ik van het meebewegen, van het invoelen, het toegeven. (Maar we draaien af en toe de rollen ook weleens om, hoor.)
ThuisPolletje vond het zo fijn dat ik wel een keer met hem meewilde, dat hij beloofde me te trakteren. Op een broodje döner en een milkshake, dan mocht ik zelf kiezen welke groentes en of ik aardbeien- of bananensmaak wilde. De chocolademilkshake werd afgeraden, de aardbeimilkshake aanbevolen vanwege de frisse natuurlijke smaak.
Toen Grote Pol eigenlijk toch wel mee wilde, mocht hij niet eens meer mee. Polletje was bang dat GP ook daar zou beginnen over toegevoegde suikers, de bio-industrie, verborgen vetten en wat dies meer zij. ThuisPolletje houdt nu eenmaal erg van toegevoegde suikers, veel vlees en 'hoe vetter, hoe better' is zijn levensmotto. Polletje is overigens nog steeds graatmager. Nog wel.

En toen was daar eindelijk zijn salaris, hij werkt tegenwoordig in afwachting op zijn volgend cursusjaar bij de A.ction. We zaten in het zonnetje op het ahumterras. Tussen twee taxichauffeurs die daar buiktechnisch gesproken zichtbaar vaker komen, een oud dametje met een broodje kroket en een stel fietsers (waarschijnlijk zo wanhopig van de honger dat ze niet even doorfietsten naar het bruisende centrum). Ik koos een aardbeienshake en kreeg drie reepjes ijsbergsla, twee slappe schijfjes tomaat en vier frutsels komkommer (de uienringen en plastic wortelslierten liet ik lekker in hun rvs-bakken liggen) in een broodje vol droge vleessnippers dat niet in mijn mond paste. Alles overgoten met knoflooksaus. Na elke hap zaten m'n wangen onder de kledders en moest ik poetsen met het te kleine servetje dat geen vet opnam, ondertussen mijn uitgescheurde mondhoeken masserend met lab.ello. ThuisPolletje genoot en at vlot, zonder geklieder en zeuren (zoals normaal), servetloos zijn broodje weg.

Het was niet bepaald lekker, maar het was óók heerlijk, een culinair hoogtepunt in het leven van uw Purperpolletje, want ThuisPolletje genoot er intens van!

Grote Pol heeft wat gemist.

Eet u smakelijk.

Dit is dag 22 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

vrijdag 26 juni 2015

21/272 Een afscheidscadeau


Aan ons muziekinstrumentarium is gisteren een bijzonder instrument toegevoegd: een zinken gitaar. Polletje-op-Kamers beloofde me een tijdje geleden al een verrassing, maar die kwam maar niet. PoK houdt zich eigenlijk altijd wel aan zijn beloftes, maar houdt er zo zijn eigen tijdsplanning op na. Die hield deze keer verband met een opdracht op zijn technische opleiding, ze mochten iets met zink en lastechnieken doen en hij kreeg er een 9 voor. Sorry, dat laatste meldde ik alleen uit trots.
Dat het uitgerekend een gitaar werd, heeft alles te maken met PoK zelf. Twee jaar geleden nog maar leerde hij van Grote Pol de basisakkoorden en al snel kon PoK beter spelen dan Grote Pol zelf. Hij speelde zoveel, dat we er gék van werden. PoK heeft nogal de neiging bepaalde dingen grondig aan te pakken. Hij speelde bij wijze van spreken dag en nacht.
Ik ben benieuwd hoe zijn huisgenoten dat na vier weken PoK vinden...
Wij hebben in elk geval er weer iets artistiekerigs bij in ons interieur, dat niet bij nacht en ontij wil oefenen. Ik ben er blij mee.

Een leuke bijkomstigheid is dat Jongste Broer ooit in zijn middelbareschooltijd een houten gitaar bouwde. Hij moest iets origineels verzinnen om een bloemstuk op te maken, hij deed de tuinbouwschool. Uiterlijk lijken Jongste Broer en PoK flink op elkaar en nu ook nog deze toevalligheid, da's frappant, vindt u niet?










Dit is dag 21 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

maandag 22 juni 2015

20/272 Ik ging om een boodschap

Heeft u dat ook weleens? U gaat boodschappen doen en komt met heel iets anders thuis dan het plan was? Ons ThuisPolletje heeft dat in elk geval wel. Je stuurt hem weg om ein-de-lijk eens wat nieuwe onderbroeken te kopen en hij komt thuis met wéér twee flodderige T-shirtjes ('heel goedkoop hoor, mama').

Ik ging naar het UWV met een boodschap: ik ben gezonder. Dat moet je bij het UWV officieel binnen een week melden. Belachelijk. Dat is bij chronische ziektes natuurlijk heel lastig. Het gaat om een lang proces waarbij ik me stapje-voor-stapje telkens iets beter ging voelen. Daarom voelde ik me verplicht dat door te geven, maar was wel bang uit de WIA te raken en dus geen arbeidsongeschiktheidsuitkering meer te krijgen. Zó gezond voelde ik me nu ook weer niet. Maar ik vind dat je dit soort dingen eerlijk moet doorgeven en wilde erop vertrouwen dat het goed zou komen.

Ik werd opgeroepen voor een herbeoordelingsgesprek met de arts. Die vond eigenlijk helemaal niet dat ik zoveel beter was. Sterker nog, ze vond me op bepaalde punten zieker dan in 2011 werd vastgesteld. Ik trof dit keer dus een arts die wél luisterde, die kritische vragen durfde te stellen en mijn overmoed aan de kaak stelde. Grote Pol was op haar hand. Ik kreeg het niet voor elkaar om hen bij te brengen dat het echtecht een stuk beter gaat. Ik riep nog: 'Jullie zien het veel te negatief en de internist zegt dat ook!' Maar nee, het mocht niet baten. Conclusie was dat ik in 2011 te positief beoordeeld ben en nu ongeveer op dat vastgestelde niveau van toen zit.

Lang verhaal kort: i.p.v. uit de WIA te raken ben ik nu volledig arbeidsongeschikt verklaard. Dat heeft dan weer met andere berekeningen te maken die een arbeidsdeskundige uitvoert. Die moet drie banen bedenken die bij jou zouden passen, berekenen hoeveel je daarmee zou kunnen verdienen en dat bepaalt dan weer de mate van arbeidsongeschiktheid. Moeilijker kunnen ze het niet maken.
In 2011 kon ik nog kiezen uit drie fantastische, reële banen als administratief medewerker (waarvoor ik geen diploma's en vaardigheden bezit), receptioniste-telefoniste (waar ik gillend gek zou worden van de veelheid aan prikkels) en consultatiebureaumedewerker (de hele dag schattige baby's opmeten en niets mogen vertellen over voeding, opvoeding en ontwikkeling, want dat doet de verpleegkundige wel). In 2015 heb je voor twee van bovengenoemde banen meer diploma's en een rijbewijs nodig. Dus ben ik ongeschikt voor de arbeidsmarkt. Haha.

Ondertussen werk ik lekker verder in mijn praktijk en wordt de uitkering flink gekort omdat ik zoveel verdien.

Ik ga nog maar eens boodschappen doen. Ik heb sokken nodig, maar misschien kom ik wel thuis met heel iets anders. Een e-reader bijvoorbeeld. Iemand positieve ervaringen met zo'n ding? Ik wil er graag een waarmee ik 's nachts in bed kan lezen zonder Grote Pol wakker te maken.

Dit is dag 20 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

dinsdag 2 juni 2015

19/272 Doe de test!!! Bent u wel normaal?

Doe eerst de test door de vraag hier rechts te beantwoorden, en lees hieronder (dus pas NA het beantwoorden van de vraag) meteen hoe raar u bent!











Polletje 1 ging dus op kamers. Ik weet niet of ik dat al verwerkt heb, maar ik vertoon tot nu toe geen buitensporige emoties. Het is gewoon vreemd. Alsof hij zo weer terug kan komen. Dat wordt dan wel een probleem, want Polletje 2 is dolblij met de ontstane ruimte en frisse lucht op zijn kamer. Maar P.o.k.* is natuurlijk wel welkom.

Ik vind het vooral heel snel gegaan zijn. Gisteren lag hij namelijk nog in zijn wiegje op onze slaapkamer allerlei buitenaardse geluidjes te maken.

Vanwege die verhuizing stonden zijn twee vitrinekasten tijdelijk in onze woonkamer. Polletje 2 vond dat wel cool. Het leek nu wel of we een normaal gezin waren, met een normale inrichting, vond hij.
U moet namelijk weten dat wij in huize Pollenstein heel abnormaal zijn. In onze woonkamer staan namelijk tafels, stoelen, een bank, wat kasten, wat kamerplanten, we hebben een laminaatvloer en ook een aantal lampen. Je zult hier maar wonen.

Maar nu uw persoonlijke uitslag, daar kwam u tenslotte voor.

Antwoordde u met ja, we hebben er 1 of 2 (met of zonder verlichting), dan bent u normaal. Volgens Polletje 2.

Was het antwoord nee, dan moet ik u helaas teleurstellen. U bent abnormaal. Net zo wereldvreemd als die lui van huize Pollenstein. In de ogen van Polletje 2 dan. Dat relativeert de uitslag gelukkig behoorlijk. Ikzelf denk er anders over.

Vanaf drie vitrinekasten zit u in de risicogroep, u moet leren maat te houden. De Polletjes vinden u echter tof, want zij zien in u een mede-verzamelaar.

Bij zes of meer vitrinekasten bent u hopeloos / absolute topper. Dan bent u een levend museumstuk, hoe gelukzalig in de ogen der Polletjes. Ik denk dat u finaal doorgeslagen bent.

* Ik gaf Polletje 1, die vanaf nu Polletje-op-kamers heet, een startpakket voor de kamerbewoner mee. Want ook al ben ik dan abnormaal, ik ben net zo'n goede moeder die zo af en toe bezorgd is om haar kroost als iedere andere moeder mét vitrinekast.

U vindt betaalbare vitrinekasten onder andere hier. Een eenvoudige Detolf volstaat. Bent u voor nog geen 50 euro volkomen normaal! Of binnenkort op Marktplaats, afkomstig van alle lezers uit de risicogroep en hoger. 

dinsdag 12 mei 2015

18/272 Hoe kom ik de meivakantie door?

Dit keer heb ik mezelf twee weken vakantie beloofd. Voor Stap op (mijn eigen onderneminkje) hoef ik even niet veel te doen en daar geniet ik ontzettend van. Lekker opladen. En uitrusten. Want mensen, wat was ik moe. Voor de vakantie had ik twaalf leerlingen en dat is voor mij eigenlijk wel wat meer dan het maximum. Na de vakantie ga ik verder met tien leukerds en dat is een mooi aantal. Ik loop mezelf toch een beetje te veel voorbij. Vind mezelf gezonder dan ik eigenlijk ben, schijnbaar.

Vrijdag hoorde Oudste Polletje dat hij unaniem gekozen is om de nieuwe kamerbewoner te worden in het studentenhuis. Dat streelt zijn ego, maar ook dat van mij. En tegelijkertijd... Ach. Het zal wel wennen. En hij komt vast vaak thuis voor gratis knipbeurten, chips en om in alle spullen te rommelen die hij niet mee kan nemen. 

Zaterdag ging ik met Grote Pol een stukkie wandelen. Niets bijzonders, doen we wel vaker. Maar als je vakantie hebt, is het wel fijner. Een prachtig laantje waar de boel goed in bloei stond. Trijnie, weet jij waar dit is? 

Gisteren met de mutsen een plantending gemaakt. 



Die blauwige is voor mijn schoonzus, die er natuurlijk ook bloemetjes bij krijgt. Dat rode bord hoort er dus niet bij, laat dat duidelijk zijn. 

En vandaag? Vandaag gaan Grote Pol en ik naar Zeeland. Paar dagen Walcheren, heerlijk. 

Een onpurperpolliaans blogje dit keer. Sorry mensen, ik ben niet altijd lollig. 

Dit is dag 18 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

dinsdag 5 mei 2015

17/272 Tijd voor afscheid?

Ons Oudste Polletje is twintig en wil nu toch echt wel op kamers. Waarschijnlijk. Dat het leven thuis ook zijn voordelen heeft, snapt hij nu ook wel, maar een eigen plekje en wat meer zelfstandigheid lonken. Op dit moment.
Donderdag gaat hij hospiteren in een studentenhuis, een paar kilometer verderop. Het gaat om een kamer van ongeveer negen vierkante meters en een gemeenschappelijke woonkamer, keuken en tuin. Die negen meters lijken niet veel, maar het is voor Oudste Polletje al een vooruitgang. De Polletjes delen alweer twee jaar een kamer, omdat ik voor mijn praktijk een geschikte ruimte zocht. Oudste Polletje bood vrijwillig daarvoor zijn hokje aan. Jongste Polletje vond het best, maar hoopte wel dat zijn broer snel zou opzouten. En dat hoopt hij nog steeds. Dus geeft hij af en toe goede tips voor dat hospiteren:
- Als er gitaren aan de muur hangen en ze van Siso (singer-songwriters) houden, moet je zeggen dat je vijftien uur per dag gitaar speelt. (In zijn oren is dat ook zo, maar in werkelijkheid doet het Oudste Polletje dat maar drie uur per dag. Ook genoeg.)
- Als ze van hardcore houden, moet je zeggen dat je broer daar ook van houdt. (Helaas voor Grote Pol en mij. Maar Jongste Polletje dénkt meer dat hij ervan houdt, dan dat hij dat daadwerkelijk ook echt doet. Denk ik.) (Hoop ik.)
- Als ze willen dat je een net persoon bent, moet je maar zeggen dat er heel veel systeem in je zooi zit en dat je moeder heel goed kan opruimen.
- Je moet maar niet zeggen dat je (negatieve karaktertrek) bent, dat je zoveel spullen uit (afschuwelijke periode uit de geschiedenis van de vorige eeuw) hebt, zeg trouwens maar helemaal niet dat je een heel museum meeneemt, zeg maar niet dat je heel erg naar zweet meurt als je gesport hebt, zeg maar niet dat je (zeer uiteenlopende zaken hebt/bent/doet).
- Als ze een vegetariër zoeken, moet je zeggen dat je vader en moeder vegetarisch zijn, dat je van houmous, tofu en van peren-hangop houdt.
- Als ze rechts zijn, moet je zeggen dat je ...
- Als ze links zijn, moet je zeggen dat je ...

Kortom: hij ziet hem liever gaan dan komen. Op dit moment. Want Jongste Polletje zal hem erg gaan missen.
En ik? Ik kan het me niet voorstellen. Dat mijn lieve, leuke, humoristische, intelligente modelzoon, met maar een paar lastige, maar interessante karaktertrekjes, met een interessante, maar ruimteverslindende hobby, met een heel eigen, maar niet vegetarische voedselvoorkeur, met een bijzonder, maar ondoorgrondelijk opruimsysteem, ons huis gaat verlaten. Dat hij zomaar zonder ons zal kunnen. En wij zonder hem.


vrijdag 10 april 2015

16/272 Over een modelkind en een heel, heel zielig hondje

Och, och, u, vaste lezer hier, weet nog steeds niet waarom wij nu alweer drie weken geleden poffertjes aten. U weet misschien zelfs niet eens meer dat u dat ooit wél wilde weten. Och, och.

Ik zal het u fluks vertellen. Want ik wil ook nog weer wat actuelers met u delen, voor ik dat weer vergeet en het zit me momenteel hoog.

Maar first things first. De poffertjes. Die waren er omdat Polletje 2 alweer klaar was met een opleiding. En die avond was de diploma-uitreiking. Hij had er zelfs twee delen van een driedelig pak voor gekocht, een stropdas van Polletje 1 geleend, want Grote Pol heeft zoiets niet, een een wit overhemd van Grote Pol geleend, want Polletje 1 heeft zoiets niet. Daaronder z'n ordinaire Nikes, meneer zag er tiptop uit.
De diploma-uitreiking was er een met zo'n vijftig persoonlijke praatjes voor de gediplomeerden, waarvan de een nog grotere problemen heeft dan de ander. Problemen met wekkers, met drugs en alcohol, met ouders, met manieren, met discipline, met motivatie en zulks meer. Dat werd zo'n beetje liefdevol, streng en rechtvaardig uit de doeken gedaan door de mentor.  Er waren ook een paar gezonde Hollandse jongens bij, waaronder ons Polletje, die een louter lovend praatje kregen. Polletje 2 kreeg een wel heel positief praatje, want hij komt uit een modelgezin en hij is gewoon een erg leuke jongen. Op school dan. Grote Pol hoorde er alleen niets van, want die moest van mij een filmpje maken met ons cameraatje, terwijl hij dat niet kan.

En dan nu het actuele. Eerst een bekentenis. Ik schreef hierboven dat het me hoog zit. Maar dat doet het helemaal niet. Ik wilde zelfs schrijven dat ik er wakker van lig, maar dan zou ik een leugenaar zijn, dus dat deletete ik weer. Wat is het dan wel? Bizar, absurd, dadaïstisch. En droevig.
Ik kwam een tekstje tegen in een methode voor begrijpend lezen. Ongeveer voor kinderen van 9 jaar. Van die lieve, onschuldige, gevoelige kindertjes, u kent ze wel. Ik tik het over en dan mag u zeggen wat u ervan vindt.

Een droevig verhaal

Dit is een droevig verhaal. Het is dus alleen voor kinderen die van droevige verhalen houden. En het is een kort verhaal. Het is dus alleen voor kinderen die van een droevig, kort verhaal houden. En het is een verhaal met veel zand. Daarom is het alleen voor kinderen die van een droevig, kort verhaal houden met veel zand erin.
Dit is het verhaal: er was eens een hondje. Het was zestien jaar en liep door de woestijn. Heel alleen. Zand, zand en nog eens zand. Ach jee, die arme hond liep mank, tong uit zijn bek en blaffen kon hij ook al niet meer. Het was een zielig hondje. Een hondje zonder naam. 
Ineens zag hij een leeuw. "Hollen," dacht hij.
Maar ja, een hond van zestien jaar. Mank... alleen... Nou ja, je begrijpt het wel.


U begrijpt het wel. Ik heb het tekstje niet gebruikt voor mijn leerling. Zo'n lief, onschuldig, verlegen, zachtaardig jochie met prachtige, heldere, blauwe ogen, wiens ondeugendste daad het belletje lellen bij z'n buurvrouw is.
Maar stiekem vind ik het toch een geweldige tekst. 

woensdag 1 april 2015

15/272 Blauw brood

 De Polletjes zijn grappenmakers én ze houden niet van ons dagelijks rechtsdraaiende / biologische / rijk aan vezels en mineralen / veganistische  broodbakmachinebrood. Liever hebben ze een goedkoop Zaans snijdertje, wij noemen dat kauwgombrood.
Dus bedacht één van hen, ik verdenk de jongste, een 1 aprilgrap. Of het wel een échte 1 aprilgrap is, daarover verschillen de meningen hier in huize Pollenstein. In de ogen van de rijpe volwassenen hier is zo'n grap pas echt goed, als je de ander iets laat doen. 
Er had dus bij het krieken van deze morgen actie moeten volgen op de verontwaardigde mededeling van onderaan de trap: 'Pap, het brood is mislukt!' Maar Pap draaide zich nog een keertje om in zijn warme, zachte bed, zuchtte even: 'Wat heb ik nou weer fout gedaan?' en liet het vroege Polletje het lekker zelf uitzoeken met dat brood.

Ik vind het wel artistiekerig, de halvarine kleurt er mooi bij en met een paar fikse plakken kaas smaakte dit brood best goed.
Ik voorzie dat we morgen rood brood hebben, mijn lievelingskleur.


Dit is dag 15 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.