woensdag 11 februari 2015

13/272 Opnieuw getrouwd

Sinds een paar dagen draag ik mijn trouwring weer. Nog een beetje strak, maar ik schuif 'm er wel gemakkelijk op en af. Dit is toch een teken dat het prednisonvet zich weer op een normale manier over mijn lichaam aan het verdelen is! Ik vind het toch wel heel erg leuk dat ik dit teken van trouw weer kan dragen. Overigens heeft geen der mannelijke Pollen deze verandering al opgemerkt. Zucht.

(En nee, wij zijn nooit gescheiden geweest, maar deze ring heb ik ongeveer vier jaar geleden moeten laten doorknippen. Hij zat enorm strak. Onder invloed van prednison gaat je lichaamsvet zich anders verdelen. Mijn vingers, maar ook de rug van mijn hand raakten behoorlijk opgezwollen, terwijl ik van nature al behoorlijke worstenpootjes heb. Inmiddels zie ik ook weer knokkels!)

Dit is dag 13 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

zaterdag 24 januari 2015

12/272 - Drie lesjes in nederigheid

1. Ik dacht hier dus wel 272 dagen elke dag een zinnig berichtje te kunnen plaatsen. Na elf dagen lukte dat al niet meer. In 2010 heb ik op dit blog 352 berichtjes geplaatst, maar dat was toen. Deze week kwam er van alles op me af en de pap was op, de pijp leeg, mijn portie had Fikkie gekregen en ik leerde de lat nóg wat lager te leggen. Prima! Die 272 berichtjes komen er wel, maar niet vóór 11 oktober.

2. Ik dacht dus wel aardig te kunnen haken en breien. Maar de trui voor Grote Pol is inmiddels twee keer uitgehaald (want eerst te groot en toen te klein) en de sjaal van mijn moeder is al 23 keer retour gekomen, omdat ik alles niet goed had afgehecht. Blijkbaar. Dus zit ik hier dan telkens te balen en ondertussen 42 bloemetjes opnieuw te haken.

3. Ik dacht dus wel mijn leerlingen álles te kunnen leren. Bijvoorbeeld plezier in schrijven. De leukste, laagdrempeligste opdrachten geef ik aan één van hen mee, maar nee. Keer op keer komt ze aan met minimalistische verhaaltjes zonder een spatje inspiratie. Mijn hele pedagogische trukendoos en didactische gereedschapskist trek ik open, maar er zit maar weinig beweging in.
Laatst gingen we een om-en-omverhaal schrijven: zij een zin, ik een zin.Ik begon, de cursieve zinnen zijn van haar. Dat gaat dan ongeveer zo: 

Jip, de grote sokkenkoningin, had een fantastische ontdekking gedaan.
Ze was blij.
Ze had namelijk superspeciale, gave sokken ontworpen voor dyslectische meisjes van tien jaar.
De sokken waren geel.
Gele sokken die heel ver weg zouden vliegen, als het meisje een spellingfout maakte.
Naar amierieca of duidsland.
Op een dag droeg ... de sokken, toen er op school een dictee werd gegeven.
De juf zij een woord.
... schreef het woord verkeerd op (vlog) en ze vloog meteen weg, zo door het dak van de school!!!
Dit is het einde.

Zucht. Gelukkig heb ik nog veel te leren!

Dit is dan dag 12 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

woensdag 21 januari 2015

11/272 Over een Polletje dat de Bergrede kent en een moeder met hoofdpijn

Vraagt een Polletje lief en belangstellend hoe het met me gaat, omdat hij ziet dat ik hoofdpijn heb. Ik leg uit dat ik hoofdpijn heb omdat ik me zorgen maak en dat ik me eigenlijk helemaal geen zorgen wíl maken. Zegt dat Polletje: 'Denk dan toch eens aan de vogels en de leliën enzo!' Ik zeg: 'Ja, ik doe mijn best, maar dat lukt dus niet altijd.' Zegt ie: 'Ja, als die vogels ziek zijn net als jij, gaan ze gewoon dood.'

Echt fijn, zo'n puberig Polletje.

Dit is dag 11 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

dinsdag 20 januari 2015

10/272 Weetjes en vragen

We worden hier in Huize Pollenstein soms overspoeld door allerlei weetjes en vragen die ons jongste Polletje vertelt en vraagt. Hij denkt ons daar een groot plezier mee te doen. De gekste dingen komen voorbij en nu ik hier zit te tikken weet ik er dus amper meer een te reproduceren. Zijn woordenstroom gaat soms volkomen langs me heen en al die weetjes kunnen me meestal gestolen worden. Maar toch, als je goed luistert, zitten er pareltjes tussen! Een kleine greep uit het assortiment:

Wist je dat het applaus dat je hoort bij comedyseries allemaal al voor 1950 is opgenomen? Dus al die mensen die je hoort zijn nu al dood.

Wist je dat er een zebra is die hoger kan springen dan een huis? (Huizen kunnen niet springen.) (Deze komt voorbij in vele variaties. Bijvoorbeeld ook: Hoeveel suikerklontjes zitten er in een fles cola? Geen, want daar doen ze geen klontjes in.)

Weet je waarom op festivals water duurder is dan bier? Omdat drugsgebruikers altijd heel veel dorst krijgen.

Wist je dat de langste kat ter wereld als hobby heeft de spullen van het aanrecht te slaan?

Wat als Rapunzel kroeshaar had?

En het weetje van vanavond:
Wist je dat bij de opnames van Batman 2 het knopje niet werkte toen ze het ziekenhuis wilden opblazen? Het duurde langer, maar het was een onetake, dus ze bleven wel filmen, met een camera op de acteur gericht en die reageerde eerst van 'Hmm' en toen werd het ziekenhuis alsnog opgeblazen. Die acteur is trouwens ook dood. 

Dit is dag 10 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

maandag 19 januari 2015

9/272 Een gewone dag

Ik zit in mijn praktijkruimte allerlei dingetjes te doen. En af en toe trakteer ik mezelf op een blik naar buiten.












 Dit is dag 9 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

zondag 18 januari 2015

8/272 Spoedcursus Tijdverdrijf - Inleiding en 5 tips

Er zijn van die dagen dat je de tijd wilt verdrijven. Bijvoorbeeld als het buiten koud is en er rottige natte sneeuw valt en je weet niets te doen. Je wilt bijvoorbeeld
niet fijn een boek lezen,
niet een gezellig lange brief schrijven naar je zielige, oude tante zonder computer,
niet kletsen en geen kopjes thee drinken,
niet een ingewikkelde Schwarzwälder Kirschtorte bouwen,
niet met het hele gezin musiceren rond het orgel/de piano / de doedelzak / het drumstel / de karaokemachine,
niet eindelijk die legpuzzel van 4000 stukjes afmaken die al sinds kerst gigantisch in de weg ligt te verstoffen,
niet de vieswitte eettafel - en meteen ook maar de stoelen en de kastjes - schuren en aflakken op de wijze van Vanalleswatinhuisentuin,
niet die film afkijken die op de DVD-speler al maanden klaarstaat voor jou,
niet sjoelen en al helemaal
niet niets doen.

Dan moet je iets doen dat écht zinloos is.Vijf tips:

1. Een trui breien...

... waarvan je halverwege het voorpand al merkt dat je te groot of te klein bent begonnen. Stug volhouden, tot bij het eerste passen blijkt dat het inderdaad echt niets wordt. Met een beetje geluk kun je op een andere dag dat je de tijd wilt verdrijven de hele boel weer uithalen.


video

2. Mekkeren


Als je dan eindelijk jezelf zo ver hebt dat je tóch iets van die leuke lijst hierboven gaat doen, blijf dan van binnen je baalgevoelens oproepen. Dan ga je vanzelf mekkeren en uitstelgedrag vertonen. Voor je het weet is de halve middag voorbij.

3. Ga op weg naar een vriend of vriendin...


... en vergeet dan tot je er bijna bent dat je het boek dat je wilde lenen inmiddels van iemand anders had geleend / het cadeautje dat je wilde geven nog op de vieswitte tafel ligt / je vriend of vriendin op vakantie is / een stoofpot wilde maken en je dus meteen terug naar huis moet om nog voor 21.00 uur voedsel op tafel te kunnen zetten voor je hongerige bloedjes van kinderen.

4. Maak lampenkapjes...


...voor boven de vieswitte tafel die je binnen een jaar verschrikkelijk lelijk gaat vinden. Dan kun je binnen een jaar weer opnieuw beginnen met je man te overtuigen dat het echt niet meer kan en kun je weer wat nieuws maken.
















5. Ga de slaapkamer van je zoons opruimen


Dit behoeft geen toelichting. Iedereen weet dat dit werk zinloos is. Óf ze doen het netjes zelf, óf ze zijn hopeloos, dan is het jojo-effect nog erger dan bij afvallen.

Dit is dag 8 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

zaterdag 17 januari 2015

7/272 Tegenzin en twijfel

Zes jaar geleden begon ik dit blog en gebruikte het als een manier om om te leren gaan met de ziekte die net bij mij was vastgesteld.
Nu, zes jaar later, sta ik er heel anders in. Ik hoef niet meer zo nodig alles met iedereen te delen. Niet dat ik ooit 'alles' deelde, maar een veel groter deel dan toen houd ik liever voor mezelf.
Daarbij: ik vind het niet fijn om ik-gericht bezig te zijn. En dat gevaar loop je toch heel snel met een blog. Het gaat over mij. Mijn belevenissen, mijn kijk op de zaak, mijn blijdschap, mijn twijfel. Dat anderen daaraan plezier beleven, of het leerzaam vinden, doet daar niets aan af.
Ik kan natuurlijk ook gaan schrijven over mijn vak, of recepten delen, of foto's plaatsen, of spoedcursussen 'hoe maak ik een cryptogram' geven, maar ook dan blijft er een randje 'mij' aan zitten.
Ik weet het dus even niet meer. Een week geleden beloofde ik u 272 dagen dagboek, maar van die belofte baal ik eigenlijk een beetje. Een beetje erg.

Weet u, ik denk er nog even een nachtje over. En dan ziet u vanzelf of ik morgen weer wat plaats. Wie weet? Want zo'n spoedcursusje schrijven lijkt me eigenlijk wel wat. Bijvoorbeeld: 'Hoe krijg ik het hele gezin op de kast? Door een gesprek te beginnen over a. vitamines in groente en fruit, b. het schuren en verven van de eettafel, c. het opruimen van de puinhoop op je kamer.'

Oeps, nu deed ik het weer...

Dit is dag 7 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

vrijdag 16 januari 2015

6/272 Massagedag en, jawel, een selfie!

U zult mij niet aantreffen in een beautycentrum, bij een schoonheidsspecialiste en zelfs niet tussen de lipsticks van de HEMA. Maar vandaag werd ik maar liefst drie keer gemasseerd en zat ik een halfuur naar mezelf te kijken (o, gruwel)!
De eerste massage was bij de manueel therapeut die in november met de Epley-manoeuvre (zie Koetje 2) mij in één keer van de vervelende draaiduizeligheid afhielp en waardoor ook de omhoogkijkduizeligheid sterk verminderde. Die gaf vandaag nog een laatste behandeling, waarbij hij onder andere mijn schedel, nek en armen masseerde.
De tweede massage werd gegeven door de stoel bij de wasbak van de kapper. Normaliter ga ik naar een goedkopere kapperszaak, maar daar moest ik te lang wachten. Als ik besloten heb mijn haar te laten knippen, moet het ook meteen gebeuren. Dus ik liep verder en kwam dus in zo'n heerlijke stoel te zitten. Samen met de hoofdhuidmassage (nummer 3 van vandaag) die de kapster bij het wassen gaf, werd ik daar heerlijk loom van.

Nog altijd had ik een vrolijke schoolfoto van zeven jaar geleden op mijn website staan. Eentje waarbij ik nog geen prednisonhoofd, rode wangen en grijze haren had. In de tussentijd is mijn uiterlijk aangrijpend veranderd. Zo'n zes jaar geleden was mijn kop echt een luchtballon, gelukkig is dat verminderd, maar nu dus wel errug grijs. Bij wijze van grote uitzondering: twee foto's van mij. Die ene van zeven jaar geleden en een selfie van vandaag. Houd u vast.







Dit is dag 6 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.