zaterdag 19 juli 2014

Afscheid van een lange periode

Een lange periode van 5 jaar, 6 maanden en 17 dagen slikte ik prednison. Tot vandaag om precies te zijn. Vanmorgen om 9.12 uur slikte ik na een afbouwperiode van ongeveer 6 maanden de laatste dosis van 0,5 mg.
Prednison, het middel dat mijn leven misschien wel redde. Prednison, het middel waardoor ik nachtenlang wakker lag, hallucinaties kreeg, ballonwangen, onderkinnen en varkensoogjes, bolle buik en nog vollere borsten, de hele dag door trek en een flink deel van m'n haren verloor.
Dag, vieze roze, onschuldig ogende pilletjes met hoge doses rommel, dag, vies drankje van de laatste maanden. Ik zal je niet missen, al kreeg ik een hoop creatieve ideeën door jou.
Ik hoop je hier nooit meer te zien!

woensdag 2 juli 2014

Onzekere tijden, maar gelukkig heeft Grote Pol toch maar twee ogen

Ik heb een gebrek, zei de gek. Dat wist u allang, maar nu heb ik weer een nieuw gebrek voor u. Iets waar u nog niet van wist.
Ik heb namelijk een koffiezetgebrek. Vanavond had ik een kennismakingsgesprek met een mogelijk nieuwe klant van Stap op en daar moest ik natuurlijk wel een goede indruk op maken. Als laatste voorbereiding zette ik verse koffie, want Grote Pol was er niet. Ik drink zelf geen koffie en weet daarom niet hoe mijn brouwsels smaken. Dat maakt me onzeker en de drempel om koffie te zetten wordt steeds hoger. Maar goed, ik deed het! De klant wilde thee, dus als u wilt weten hoe die koffie van mij smaakt, komt u maar even langs. Hij is nog vers.

Zo'n gesprek maakt me dus ietwat onzeker vooraf. Dus ga ik schoonmaken, want opeens zie ik dan allerlei stofrandjes, - hoopjes, -richeltjes, -nestjes,
spinnenrag,
rondslingerende eenzame stinksokken (ik vind er tegenwoordig elke dag een stuk of vier),
schoenen met gaten,
dooie vliegen,
fietslichtjes,
leesbrillen (op het sleutelplankje lagen er drie! - Grote Pol heeft twee ogen, dus hij overdrijft weer flink),
lege batterijen,
verbogen paperclips,
schroeven, bouten, moeren, spijkers, nippeltjes, ringetjes en dingetjes,
honkbalknuppels,
kappersscharen,
olifantennagelknippers,
hunebedbouwerbeitels,
scheepsroeren,
bananenboomkapmessen,
strijkstokken (zonder geld),
hondenkarren,
machinegeweren en
dirigeerstokjes ...

die ik anders niet zie. Dus moet je gebruikmaken van zo'n bui. Ik overdreef overigens lichtelijk bij die opsomming, maar die drie brillen lagen er echt, echt waar. En elders in huis liggen er nóg minstens vijftien a twintig wantmeneerzoueensgeenbrilbinnenhandbereikhebbendanzijnderapengaarenbarstdebomooknogeens.

Dus het huis is weer netjes, tussen voordeur en praktijk. En nogmaals: de koffie staat klaar. Hij is nog steeds vers.

Mocht u denken: waarom schrijft die Purperpol nu weer zo'n onzinnig blogje? Dat komt omdat ik vandaag twijfelde of ik wel door zou gaan met dit blog. Ik heb een onzekere dag, dat blijkt wel. Maar toen zag ik opeens dat ik zomaar drie reacties had van een door mij hooggeachte medeblogger en dat ik er hier weer volgers bij heb. Ik bedacht me dat ik die mensen anders enorm zou teleurstellen. Maar goed, dan zou ik ze in ieder geval wel een kopje koffie kunnen aanbieden. Hij is nog vers.

zaterdag 28 juni 2014

Stofexplosie

Hijg, hijg, puf, puf. Er is weer een week voorbij.
Een week van orde op zaken stellen. Een van de Polletjes kan wegens z'n gipsbeen (van lies tot enkel) tijdelijk niet in zijn hoge hoogslaper terecht en dus maakten we het onderbed van het stapelbed van het andere Polletje klaar. Omdat het andere Polletje op bivak was, had ik de gelegenheid het een en ander goed schoon te maken en op te ruimen.
Ik zal niet veel zeggen - privacy enzo, ik krijg hier waarschijnlijk al grote problemen mee (wens me sterkte) - maar het was wel Heel Erg Nodig. Mijn lievelieve jongen van zestien, van wie ik heus heel veel hou, daar niet van, is nog niet in staat zijn kamer zelf opgeruimd en schoon te houden. Daar kan hij niets aan doen, dat komt gewoon door zijn frontaalkwabje. Dat is zich nu gelukkig razendsnel aan het ontwikkelen, dus binnenkort, over een jaar of vijf, is de ellende voorbij. Tot die tijd is het behelpen. Schipperen tussen bemoeizorg, aansporen, loslaten, dwingen en vrede bewaren. Kortom: De Puberteit.

Er ging overigens iets mis tijdens het schoonmaken. Vanwege een stevige huisstofmijtallergie bemoei ik me zo min mogelijk met onze stofzuiger. Als ik het ding zie, begin ik al te niezen. Maar nu was ik zo gedreven door de schoonmaakkriebels dat ik moedig het zuigmonster (speciaal modelletje voor mensen met allergie) inzette om al het huid- en haarafval, brood- en chipskruimels, textielvezels en andere menselijke, dierlijke en plantaardige restproducten rigoureus te verwijderen. Maar de zak was vol, bleek vanmorgen toen ik Grote Pol ten einde raad vroeg of hij daar eens naar wilde kijken. De StofzuigerZak, dat is een ding waar ik maar aan hoef te denken om traanogen, een aanhoudende niesaanval van minimaal tien minuten en een gekmakende kriebel in mijn verhemelte van te krijgen.
Ik heb dus in al mijn ijver alleen maar stof verspreid en daarom heb ik nu dus al dagen last van jeukende ogen, kriebels in m'n neus, een verhemelte waar de vellen vanaf hangen (ik krab met mijn tong) en onbedaarlijk harde niezen.
Als ik weer een beetje energie heb, want van al dat verpleeg en verzorg word ik ook nog 's 'gewoon' heel moe, ga ik het hele huis (laten) dweilen. Of heeft u betere en vooral snellere ideeën om van deze stofontploffing af te komen?

Dit berichtje doet me denken aan een strip van Hein de Kort, dat Grote Pol lang geleden uitknipte uit een tijdschrift. Het is wel wat grof, dat past helemaal niet bij me, maar ik moet er toch telkens weer om lachen...

Hier stond dus die strip, maar ik heb 'm er toch af gehaald, voelde me er niet prettig bij...

vrijdag 20 juni 2014

Blessuretijd


Vorige week nog liep ik vrolijk een klompenpadroute. Samen met twee vriendinnen vormen we het trio De drie mutsen. En mutsen datteme deden!
De eerste muts was keimoe en dacht dat de andere mutsen zo mutserig waren dat ze het niet zouden merken.
De tweede muts liep te miepen dat ze een muts was, maar ze was het niet. De hele wandeling was ze blij van gemoed en kletste de hele boel vrolijk aan elkaar.
De derde muts was ik. Ik was de mutserigste muts die je kunt hebben, want ik liep al wandelende een acute blaasontsteking op. Tussen de plasjes door (in de wc-eend van Appie Melissen) oreerde ik dat de Polletjes eigenlijk wel mutanten moesten zijn. Zowel Grote Pol als ik houden niet van sport, van stoerheid, gebroken nachten, bivakkeren in het open veld, soldaatje spelen, soldaatje worden en soldaatje zijn. En de Polletjes wel. Heel erg wel. Van wie ze het hebben, weten we dus niet. Ook onze (voor)ouders hebben/ hadden voor zover wij weten deze genen niet in hun bloed. Grote Pol en ik hebben/hadden wel allebei een Stoere Broer, dat dan weer wel.

Tijdens die wandeling liet ik me ook ontvallen dat ik bang* was dat een van de jongens een gebroken arm of zo zou oplopen tijdens hun kamp. De Pollen hebben namelijk nog nooit iets gebrokens gehad. En met al die fratsen die ze uithalen (abseilen, klimmen, tokkelen, bruggen bouwen, speedmarsen, terreinwerk en nog meer engs), zit die kans er natuurlijk wel in. Maar nee. De Polletjes kwamen vrijdagmiddag opgeruimd en heelhuids en -bots thuis. Ze hadden het weer fantastisch gehad.

Een dag later was het mis. Heel erg mis. Daar schrijf ik hier verder niets over, want dat wil dit Polletje niet. Dat ik dit schrijf is al te veel, eigenlijk. Maar ik ben er even niet, dat begrijpt u.

* Dat soort angsten heb ik vaker. De Polletjes lachen me erom uit en steken de draak met me, waarover ooit nog een ander berichtje. 

woensdag 11 juni 2014

De veertien kleuren van Huize Pollenstein

Al die regenbogen van de afgelopen dagen wezen me op de kleuren in ons huisje. Via de website www.postcode.nl kan de nieuwsgierige mensch de oppervlakte van elke Nederlandse woning vinden en zo kwam ik erachter dat wij op een schamele 82 vierkante meter ons gezinnetje met alle bijbehorende artikelen huisvesten.
Grote Pol en ik houden van veel kleur, maar de laatste jaren wil ik alleen maar meer wit, meer rust. Grote Pol vindt dat maar niets, saai enzo, dus verandert er eigenlijk niet veel. En als we dan in de winkel staan, vind ik het ook een soort van zonde om alleen maar wit te kopen. Áls je dan verf koopt, moet je ook kleur kopen...

Ik neem u even mee! Omdat de foto's niet altijd de ware kleur weergeven, beschrijf ik ook nog maar even om u het juiste regenbooggevoel te geven.

1. Een jaar geleden moest de keukendeur geschilderd worden. Ik wilde 'm dus smetteloos wit maken, maar in de winkel kozen we toch voor de kleur ontkleurde abrikoos.


2. De deurposten in de gang zijn gebleekt aubergine. Een prachtige kleur vind ik, die nogal gedurfd is, vooral in combinatie met 3. Omdat de klanten voor Stap op ook door deze hal moeten, voel ik me af en toe wel opgelaten.... Ik vind het niet zo'n professionele kleur, eigenlijk. 


3. Hier ziet u onze dakpanrode meterkastdeur. De Purperpolkenner weet hoe netjes en georganiseerd de meterkast erachter is. U ziet nog een reepje van het opgeschilderde behang, bananenschillengeel


5. De wc-deur aan de binnenkant. Wat dacht u van Urinegeel?


6. Jawel! Het houtwerk van de trap is tandartsenwit. Gewoon WIT, dus. Saaaaaaaai.


7. Er is nog één rudiment van een nog kleurrijker periode, waarbij het houtwerk naast de treden pasgeboreneendjesgeel was, het schot achter de leuning bloempottenoranje en de leuning zelf groenefusillipastagroen
Maar hier ziet u een restantje cantaloupemeloenoranje. 

8. Hier de deur van de Polletjeskamer. Het lijkt wit, maar dat is het niet! Neehee, het is lichthuidschilfergrijs.

 

9. De deur van de praktijk, leuk joh, het schilderen van zo'n deur! Deze is toch heel gewoon spijkerbroekenblauw.


10. De enige hoogglansverf: de deurposten en een kast in onze slaapkamer is gemberpotgroen. Mijn lievelingskleur, tegenwoordig!


11. En dat gemberpotgroen combineren we met vergeetmenietjesblauw. Ik vind het prachtig, en ik weet dat ik daar behoorlijk uniek in ben. Grote Pol vindt het best, als ik maar niet binnen tien jaar iets anders wil. 


12. Nog een rudiment. Op de Polletjeskamer is het houtwerk jungleboomstammenbruin. Dat stamt nog uit de tijd dat ik een junglekamer voor ze maakte. Met frisjunglegroene muren en wat nepbladeren rond de lamp. Het werd me binnen een maand niet meer in dank afgenomen. De heren wensten toen een geheel met bruincaféhouten planken afgetimmerd vertrek. 


12. Het houtwerk in de woonkamer is ook al niet wit. We sloten een compromis, want Grote Pol wilde iets knalgeels: het werd zelfgemaaktecustardvlageel


13. In de keuken onverwoestbaar woestijnzandgeel. Alhoewel, het begint her en der wat barstjes te vertonen. Hoera. Ik ga voor een nieuwe kleur. Wat dacht u van WIT?


14. En dan als laatste: de dichtgetimmerde tussendeur. Een onopvallend kleurtje voor dit deurtje, al hadden we dan geen verbleekte aubergine op de posten moeten smeren. De naam van deze kleur? Stoeptegelbeige




Ik realiseer me dat ik de berging vergeten ben. Wat jammer, anders had ik u nog kunnen trakteren op wat dooieaddergroen

Waar ik nu benieuwd naar ben is: hoeveel kleuren heeft het houtwerk in uw huis?



dinsdag 3 juni 2014

Het sprookje van het rode badeendje - versie Purperpol

Leest u vooral ook de parallelversie van dit sprookje bij Greet

Er was eens, heel lang geleden, een rood badeendje. (Trouwens, het badeendje leefde niet alleen lang geleden, het leeft nog steeds, want het is van onverwoestbaar plastic gemaakt, vol polyethyleen, ftalaten en methacrylaat.)
Het eendje werd samen met een heleboel broertjes en zusjes gekocht door een heel slimme meneer, bijna een echte professor, die heel veel van kinderen wist en bovendien heel veel van ze hield en ook van de juffrouwen en meesters die goed naar die kinderen keken. Die meneer was met pensioen gegaan en daarom vierde hij een bijzonder feestje. Hij vond het zo belangrijk dat alle juffrouwen en meesters goed naar die kinderen zouden blijven kijken, dat hij een leerfeestje bedacht. Hij vertelde nog een keer, voor de allerallerallerlaatste keer aan de juffen en meesters hoe en waarom je goed naar kinderen moet kijken en wat je kunt doen om te zorgen dat de boze minister die alleen maar wil dat kinderen goede cijfers halen bij taal en rekenen ook weer gaat kijken naar wat kinderen échtécht nodig hebben. En tot slot van het feestje gaf hij elke juf en elke meester een eendje. Het eendje had een briefje om zijn nek: het kind en het badwater.
Een van de juffen die daar was, koos een rood eendje. Want rood was haar lievelingskleur.
Het eendje stond te verstoffen bij die juf, want de juf had er verder niets mee. Maar telkens als ze het badeendje zag, dacht ze weer aan de slimme meneer.

Toen ging ze een lang verhaal kort maken. En het huis opruimen. En een actie bedenken voor de reageerders op haar blog. De zoveelste reageerder zou een prijs krijgen. Een echt Purperpolverwenpakket. Het is al zo lang geleden dat Purperpol niet meer weet wanneer dat was en bij de hoeveelste reactie dat was.
Maar gelukkig was de winnares Greet, die altijd alles weet.
Zij kreeg het pakket en omdat er bij het inpakken nog een gaatje over was, stopte Purperpol het (afgestofte) eendje er snel nog even bij.
Greet was blij met het pakket en het toeval wilde dat het rode badeendje bij Greet aan het goede adres was! Rood is haar lievelingskleur en Greet had al een heleboel broertjes en zusjes van eveneens onverwoestbaar polyethyleen die al in het emmervijvertje ronddobberden. Daar kon dit badeendje fijn bij en zo was het eendje niet met het badwater weggegooid!
Ondertussen is Purperpol de wijze les van de slimme meneer niet vergeten en kijkt ze telkens weer zo goed mogelijk naar kinderen om erachter te komen wat ze échtecht nodig hebben.


woensdag 28 mei 2014

Over calvinistische neigingen, Roland Garros en totaal oninteressant voor u: haken

Dit bericht zal u waarschijnlijk allemaal worst wezen, want het gros dat hier leest, haakt niet, breit niet en kijkt niet naar Roland Garros. En toch komt u hier lezen, zelfs als het onderwerp u geen biet interesseert. Dat vind ik nou zo mooi van u. En lief. Want u leest het helemaal uit, terwijl u nu al gaapt en zucht en steunt. Dat is nog eens fideel van u. 

Gék werd ze van me. Mijn handwerkje was af en toen MOEST ik meteen iets nieuws. Want zomaar zonder iets in mijn handen naar de tv staren vind ik leeg, zinloos en dom. Mét een haakwerkje wordt kijken naar Roland Garros, Per seconde wijzer of Sesamstraat opeens een heel núttige bezigheid.
En Vriendin had ooit gezegd dat ze wel een omslagdoek wilde. Nou, omslagdoeken kán ik, dus MOEST ze meteen garen uitzoeken. Ik stuurde haar enigszins opjuttend een paar links van bollen van Zeeman, Wibra en Scheepjeswol. Scheepjeswol wérd het. Dus kan ik vanaf zondag mijn calvinistische neigingen weer volgen. Wie niet werkt, zal ook niet tv kijken.

Maar!
Een week of wat geleden deed ik mee met een Give Awayactie van Blij dat ik brei en laat ik nou toch zondag lezen dat ik gewonnen heb! Ik, die nooit wat wint! Bijna nooit, dan, want ik heb ook wel eens een kleurplaatwedstrijd gewonnen en een raadsel opgelost, dat moet ik toegeven. Maar ik won in elk geval nooit reizen naar Parijs, cruises naar de Cariben, een auto, een ballonvaart of een haakpakket.
Dinsdag lag mijn pakketje, met dezelfde Scheepjeswol maar in een andere kleur, al op de deurmat en nu moet ik heel snel doorhaken aan die omslagdoek voor Vriendin, want die moet eerst af voor ik hiermee aan de slag mag (van Calvijn) (en van mezelf).

Nog wat anders, ook creatief, dus ook al niet interessant voor die lezers die ik hierboven al even in een wat grove schets beschreef: ik maakte een cadeautje voor een andere vriendin weer, die wel breit, haakt en misschien ook wel graag naar Roland Garros kijkt - daar hebben we het eigenlijk nooit samen over, we hebben onze handen al vol aan dat haken, breien enzo. Die vriendin was jarig en wilde niets. Dat krijg je als je oude vriendinnen hebt: die willen niets meer. Pas maar op, ze worden nog eens zó oud, dat ze op hun verjaardag cadeautjes gaan géven. Dan zijn die haartjes op hun kin uitgegroeid tot volledige baarden, dus dat duurt dan nog wel een millenium of zo, maar de tijd komt, wat ik u brom.
Nou ja, zij wilde wel mijn restjes garen. Die kon ze krijgen en ik maakte er nog wat bij, anders was het zo kaal. Dit:
Vindt u dat wat? Ik wel, eerlijk gezegd.

Goed. Ik zal u verlossen en brei een punt aan dit berichtje. Kan ik ook weer lekker haken en Roland Garros kijken.


zaterdag 24 mei 2014

Buurman & Buurman

Polletje 1 en Buurman vormen de laatste tijd een creatief duo. Samen maakten ze papegaaienbomen en een verhoogde serre bij de kippenresidentie (voor als er ooit nog een giraf bij komt wonen). Buurman verzon en maakte weer eens een nieuw vogelhuisje, Polletje bedacht dat een bepaald bordje eronder niet zou misstaan.
Dus Buurman jatte, onder het oog van een camera, zo'n bordje. (Dat zou Polletje nou noooooit durven / doen....)

Ben benieuwd wat het volgende project wordt...