dinsdag 14 februari 2017

Polletjeshumor

Op het memobord in de keuken van huize Pollenstein worden soms wel heel vreemde boodschappen geschreven...


(Boven mijn boodschap, onder de boodschap van het jongste Polletje, een dag later erbij geschreven.)

vrijdag 10 februari 2017

Pomodoro-techniek

Ik ga u iets bekennen.

Ik ben een ongedisciplineerd wezen.

Ik vertoon werkvermijdend gedrag - ik ben een ster in het verzinnen van nutteloze klusjes en het bekijken van zinloze sites, in plaats van het werken aan handelingsplannen, boekhouding, voorbereidingen, verslagen, methodestudie en het raadplegen van vakliteratuur.
Ik ga te laat naar bed.
Ik beweeg te weinig.
Ik houd me gemiddeld twee dagen achter elkaar aan een nieuwe, gezondere leefstijl. En vervolgens zes weken niet.
Ik vergeet de zakken van mijn broeken leeg te maken voor ik ze in de was doe.
Ik verslof het huishouden.
Ik verwaarloos dit blog.
Bij mijn bed ligt een kubieke meter rondslingerende kleding.

Ik doe ook niets goed.

Maar sinds een weekje gaat het beter. De oplossing: de pomodoro-techniek. Een trucje om jezelf aan het werk te houden. Je koopt een kookwekker in de vorm van een pomodoro, een stronk broccoli, een appel, een banaan, een kip, een Engels dropje, een peer of een aardappel. 't Is maar net waar je het meest op lijkt, want dat werkt het best. In mijn geval dus een aardappel.
Je zet 'm op 25 minuten, werkt 25 minuten onafgebroken en geconcentreerd aan een taak die je van tevoren al had bedacht, dan vijf minuten beweegpauze. Dit herhaal je drie keer. Daarna een wat langere pauze en het circus begint weer opnieuw.


Ik krijg dan nu dus telkens in die 25 minuten veel werk af, want ik kan heus wel werken als een paard. Heerlijk is dat. Tot zover missie geslaagd.

In die vijf minuten doe ik natuurlijk kniebuigingen, push en sit ik me up, ruim die berg kleding op, ren de trap tien keer op en af, veeg het stoepje, geef de wc een beurtje, zuig stof, haal de was af, hang de was op, spring touw, schuur de gootsteen, sop de plinten, post een brief, ragebol het rag, stof af met klam doekje, maak het bed op, bewater planten enzovoorts, enzovoorts.

Maar nu moet ik u nog iets bekennen. Dat gewauwel in de voorgaande alinea is pure fictie. Dat zijn maar voornemens, maar het komt er niet van. Grote Pol maait een deel van dat gras voor mijn voeten weg, want dat is een sublieme huisman. Dus die was hoeft bijvoorbeeld helemaal niet. Ja, dat is heel luxe. En nee, u mag hem niet lenen.
Maar ik blijf dus te ongedisciplineerd. Daar moet ik iets op verzinnen. Een of ander techniekje. Een kookwekker helpt niet. Het moet extremer. Grof geschut. Iets met opzwepende harde muziek, met dreunende bas en een vette beat erin.
Maar ik hou niet van hard. En een dreunende bas. En ook niet van muziek met een vette beat.
Blijf alleen die zweep zonder muziek over. En dat is natuurlijk geen optie. Dat begrijpt u.

dinsdag 7 februari 2017

Het verband tussen snoeptomaatjes en vakantiewerk

Ons oudste Polletje is wel van bed, maar niet van tafel van ons gescheiden. Hij eet hier zo'n vier keer per week. Krijgt ie tenminste nog iets van groente binnen. Inmiddels is hij wat beter op zijn voeding gaan letten, het is een fanatiek sporter, en probeert hij op die andere drie dagen zo af en toe ook nog een vitamientje mee te pakken.
De paprika die hij zondag mocht meenemen naar zijn kamer, hoefde hij niet, want hij had nog groente die op moest. Wat dat dan was, vroeg ik vandaag. Snoeptomaatjes, zei hij nadenkend. En hij filosofeerde er achteraan: eigenlijk is dat hetzelfde als vakantiewerk. Het zijn twee vervelende dingen, werk en tomaatjes, en dan plakken ze het tegenovergestelde ervoor om het aantrekkelijk te maken, maar het blijven allebei rottige dingen.

Ik hoop intens dat hij tot in lengte van dagen zulke opmerkingen blijft maken!

dinsdag 24 januari 2017

Pindakaas!!!

Vandaag is het de Nationale Pindakaasdag en waar kun je dan beter mee ontbijten dan met een verse boterham met het bruine goud? Mmmm. Zo lekker.

Ik weet het, het uitroepen van zo'n dag is een marketingstunt, maar dat vind ik in dit geval helemaal niet erg. Trouwens, voor mij is het praktisch elke dag wel pindakaasdag.

Nog lekkerderder vind ik zo'n bammetje met schijfjes komkommer en sambal, maar da's meer voor de lunch.






De Polletjes waren er vroeger ook verzot op en Kleuterpolletje 1 noemde het om d'een of d'andere reden altijd Píkkeballe (met een verzaligd lachje op z'n smoeltje) en dat bekt me toch lekkerrrrrr...

vrijdag 20 januari 2017

Afzien (en een lesje woordenschat)

Ondanks mooie termen als ruige rijp, uitsneeuwende mist en ijsvrij, vind ik het maar niks. De winter is afzien. Stram en stijf, moe en lusteloos ben ik.
Nee, vroeger... Vroeger was ik nog flink en dapper. Ik fietste 's morgens vroeg fluitend naar mijn werk, tussen de ramenkrabbende medemens door die ik zielig vond. Die lui waren slap en dom, want die pakten de auto en hadden niet door dat fietsen zoveel sneller gaat en je zintuigen op alle mogelijke manieren zo prettig kan prikkelen. Ook als het glad, koud en donker is.
Een muts zou ik nooit dragen, daar had ik altijd al een hekel aan gehad. Het eeuwige moedergezeur daarover deed ik af met de puberrollendeoogbeweging die ik nu bij mijn eigen kroost zie als ik weer eens goedbedoelde tips geef. Handschoenen als het warmer is dan -2 graden niet nodig. Aan thermo-ondergoed en warme skisokken dacht geen haar op mijn hoofd.
Ik genoot van de kou, de frisheid, het prachtig witte landschap, de kale bomen waarvan de structuur en ook de kleur van de bast zo mooi is.

Maar nu ben ik zelf slap. Ik zit bovenop mijn kacheltje, eet nog eens een sinaasappeltje, snuit mijn neus, smeer een laagje vaseline op mijn schrale wangen, krab eens aan de korstjes in mijn mondhoeken, brei warme wollen trui nr. 28 en wacht tot het voorbij is.

Ondertussen speur ik naar lichtpuntjes. Dat het alweer langer licht blijft is fijn. Dat ik nog steeds vage sandaalstrepen op mijn voeten heb is hoopvol. Dat ik soms een duif hoor koeren en een uil roepen is het bewijs dat de vogels heus nog wel kunnen fluiten. Dat er katjes en knopjes aan de bomen verschijnen het bewijs dat er leven in zit. En als ik eens naar buiten ga (zowaar zo af en toe mét muts) geniet ik heus wel van de frisse, heldere lucht. En van de ruige rijp en de uitgesneeuwde mist.

Maar lantaarnpaalstaren zal ik nooit doen (in het donker naar het licht van een lantaarnpaal staren om te kijken of het al sneeuwt).
Geef mij de gele terrorist maar (de februarizon die al wat kracht krijgt en het maagdelijk sneeuwdek laat smelten).

zaterdag 7 januari 2017

Tachtig jaar!

Ken je die mop van die bijnatachtigjarige (de beste vader van de hele wereld) die een zaaltje had gehuurd om zijn verjaardag met vrouw, kinderen en kleinkinderen te vieren?
Nee?
Maar goed ook, want dat nageslacht kwam niet. En terecht, want het leek vandaag niet veilig op de weg en ze moesten van heinde en verre komen.
Wel een domper, hoor. We hadden er zo'n zin in, paatjelief voorop, en ik had m'n haar al opgestoken, lippen gestift, mijn galajurk gestreken en hoge hakkers glimmend gepoetst.
Het feest wordt uitgesteld, dus we hebben nog wat tegoed.
Als troost dan maar een mooie zomerse foto  van een 'paar jaar' geleden (och, zomer... heerlijk, zomer...) en de felicitaties van u die u natuurlijk massaal gaat achterlaten bij de reacties. Doen hoor, want die lieve vader van mij volgt dit blog op de voet.

woensdag 4 januari 2017

Wat doen we met het kerstpakket?

Sinds jaar en dag werkt Polletje als vulploegmedewerker in die blauw-witte winkel waar je altijd in de verkeerde rij bij de kassa staat, waar alles goedkoop en meestal van inferieure kwaliteit is en uit China/Bangladesh/India komt (maar met een of ander vage overeenkomst over verbetering van arbeidsomstandigheden waar je alle kanten mee op kunt).
Polletje heeft ook een haat-liefdeverhouding met de zaak, maar is uitstekend op de hoogte van het complete assortiment en inmiddels wel vaste klant (op de snoepafdeling).
Het uitpakken van het kerstpakket is elk jaar weer een feest. Zaak is alles zo snel mogelijk te consumeren of te lozen. Want lekker, mooi of handig is het per definitie niet, een enkele uitzondering daargelaten.
Het snoepgoed verdween onmiddellijk naar zijn kamer, waar het binnen de kortste keren ook geconsumeerd en verteerd werd. Het afval daarvan bleef achter, maar daar heeft Polletje sinds gisteren een oplossing voor in de vorm van een ruime wasmand (van dezelfde winkel).
De kaarsjes kreeg ik, de ultraspuugwanstaltiglelijke plastic doorzichtige kerstbal met foto van de winkel is weggegooid, de blauwe thermoskan ruim voorzien van logo's is onder andere spulletjes bedolven in het rommelmandje in de keuken, de blauwwitte hagelslag heeft het andere Polletje netjes opgegeten en de papieren nieuwjaarssnorren en champagneflessen gebruikten we voor een selfie die we vlak na de jaarswisseling appten en belandden daarna in de oudpapierbak.

Zo werd alles netjes weggewerkt.
Dacht ik.
Tot ik gisteren mijn anders zo smaakvol ingerichte schoorsteenmantel lichtelijk verbouwd aantrof.



Heeft u ooit zo'n pittoresk filiaal van deze winkel gezien?

maandag 19 december 2016

De Russen komen - Русские приходят

Mijn blog wordt massaal bekeken vanuit Rusland. Ik las ook al bij andere blogspotters dat ze dat bij hen ook doen. Het zorgt voor vreemde grafieken in mijn statistieken:
 

Normaal worden hier ongeveer 300 pagina's per dag bekeken, met de Russen erbij worden dat er gemakkelijk 800 per dag. Je vraagt je af wat ze eraan vinden. Of wat hij eraan vindt, want het zal wel een individuele Rus zijn die zich binnen een minuut het schompes klikt op zoek naar westerse parafernalia. Of in het wilde weg een cyberaanval doet op hopelijk de website van een of andere propagandistische nieuwssite. Of spioneert, met een bontmuts op, een balalaika in zijn rechter- en een wodka in zijn linkerhand. Maar hoe moet hij dan op de muis klikken, vraag ik me opeens bezorgd af. 

Ik vind dat helemaal niet leuk. Zoals u misschien al weet, ben ik dol op cijfertjes en grafiekjes. Maar die grafiekjes moeten dan wel kloppen...
Dus Rus, als je dit leest: stop ermee. Прекрати.
Hier valt niets te halen. 
Ik ben niet interessant, 
doe niet aan politiek, 
weet niets van bankgeheimen, vermeende voornemens om het Kremlin aan te vallen en al helemaal niets van het Neerlandsch wapenarsenaal. 
Tenzij u oprecht geïnteresseerd bent in kerstballen, rijp in Drenthe, Polletjes, wintertenen of oude kaas, dan bent u hier natuurlijk van harte welkom. 

In alle andere gevallen verwijs ik u door naar deze site