vrijdag 2 december 2016

De oudjes op pad

Het was hoog tijd om een extra vakantieweekje in te lassen. In mijn praktijk houd ik de schoolvakanties aan, maar tussen herfst- en kerstvakantie zaten dit keer negen weken. Dat is voor mij te veel. Dan haal ik die kerstvakantie met mijn tong op m'n schoenen, als ik 'm al zonder koorts, migraine of oververmoeidheid haal. Met de sinterklaasdrukte van de leerlingen kwam dat ook nog mooi uit. Kunnen ze mooi surprises maken terwijl ik bijtank.
En om écht uit te rusten en energie te laden besloten we een weekendje weg te gaan. Het jongste Polletje bood genereus aan op het huis te passen. Hij had toch geen zin om mee te gaan wandelen en fietsen. Dat doen alleen oude, saaie mensen. Zoals Grote Pol en ik.
Dus zit ik nu heel luxe in een prachtig natuurhuisje in Drenthe tussen schapen en keuterboertjes te ontspannen op een loungebank. Onderweg deden we Kampen aan, waar we in een bijzonder woon-zorgcentrum tussen de oudjes uitstekend lunchten met broodje bal (hij) en soep en salade (ik), ons vergaapten aan de gevels, kerken en meer schoons van dit stadje. Verder naar het noorden reden we onder een felle dubbele regenboog door die natuurlijk niet mooi op de foto te vangen was.
Kortom, we vermaakten ons prima.

En dan nu de foto's (slechte smartphonekwaliteit, sorry)...



In de wolken zagen wij een krokodil en een monster met tanden. Heel interessant, natuurlijk. 




donderdag 1 december 2016

Jeugdsentiment

Met een van mijn leerlingen heb ik het over jeugdsentiment. Wat dat is, weet hij niet. Dus ik leg uit dat dat met een warm gevoel terugdenken aan iets in je jeugd is. Zijn ouders zullen vast wel met jeugdsentiment terugdenken aan de sinterklaasfeesten van vroeger. En aan de Donald Duck, want daarover gaat onze begrijpendleestekst. Zo noemen we het een en ander op waarover te nostalgeren valt en het begrip is al snel helder.
Dat blijkt helemaal als leerling (elf jaar) zegt dat hij ook jeugdsentiment heeft. Daar wil ik meer van weten. Ja, zegt hij weemoedig, ik heb jeugdsentiment als ik terugdenk aan de tijd dat ik nog geen huiswerk had....

vrijdag 25 november 2016

Echte ouderwetse handgeschreven liefdesbrieven, daar kan WhatsApp niet tegenop!

We gingen onze overloopkast opruimen. Dat is een paradijs als je van nostalgeren houdt. Twee kubieke meter aan foto's, ansichtkaarten, tijdschriften, prulletjes, kindertekeningen, schoolrapporten, veterstrik- en andere diploma's, zilveren theelepeltjes, knuffeltjes en andere onweggooibare dingen. Volgestouwd. Dus als je iets nodig hebt, vind je nooit wat. We zijn een soort anti-minimalisten, heel onhip. Maar ik vond eigenlijk dat het wel wat minder kan en ging dus maar wat uitzoeken.
Een uitpuilend kratje vol tekeningen en knutselwerkjes van de Polletjes werd een goed gevuld kratje met de allermooiste werkjes. Maar van een kratje vol oude ansicht-, geboorte-, trouw- en rouwkaarten kon ik amper iets weggooien.
Zo gaat dat bij mij. Ik wil best wel opruimen, maar weggooien doe ik alleen in het uiterste geval. En waarom zou ik? Er was uiteindelijk heus nog wel wat ruimte in dat kratje. Vooral toen ik de stapel liefdesbrieven en kaartjes die ik in onze verkeringstijd naar Grote Pol stuurde eruit gevist had. Wat was ik vroeger romantisch, zeg. 'k Heb er een filmpje van gemaakt.
Straks maar eens doorlezen, waarschijnlijk krijg ik er kromme tenen van, want ik ben een stuk nuchterder geworden in de loop der tijd. Of ik krijg de smaak opnieuw te pakken en krijgt de romantische liefde een flinke oppepper.

video

En eindelijk vond ik ook het verlovingsdagboek terug waarin ik vanaf bijna tien maanden voor de bruiloft elke dag iets schreef. Een dik schrift volgepend met liefde. 

Kijk, da's nog 's andere koek dan dat gewhatsapp van tegenwoordig. Arme jeugd van nu.

maandag 21 november 2016

Je moet toch wat..

.. als je 's nachts vaak uren klaarwakker ligt te wachten op slaap die niet komt?

Daarvoor heeft Mattflix een oplossing bedacht. Saaie filmpjes kijken, bijvoorbeeld van een draaiende rol dönerkebab (mijn Polletjes zouden er juist acuut hyperactief van worden), aardappel rooiende boeren (heerlijk nostalgeren) en gescharrel van duifjes op de Dam (daar krijg ik spontaan een oorwurm van - zo'n liedje dat je maar niet uit je kop krijgt).
Maar voor saaie filmpjes moet ik mijn bed uit, want Grote Pol heeft niet zo'n behoefte om ook in het holst van de nacht innig met mij mee te leven. En uit bed is ijskoud hier in huis. Vergelijkbaar met een nieuwjaarsduik, in elk geval psychisch net zo'n grote barrière voor mij. Geen optie, dus.

Ik bedacht een alternatief. Op mijn e-reader geladen van bibliotheek.nl: Breien voor dummies. Vannacht viel ik uiteindelijk in slaap bij het lezen van de (tot 1% gedimde) aanwijzingen voor het maken van een universeel horizontaal knoopsgat. Van harte aanbevolen voor medewakers!

vrijdag 18 november 2016

Beer is 50 - nu met een nieuwtje: broer beer van bont

Dit is beer.
Beer is oud.
Al 50 jaar.

Jan-ny maakte Beer met de hand.
Voor haar tan-te.
Die tan-te was de mama van Pol.
Pol was nog klein. Kleine Pol. Nu is Pol groot. Grote Pol.

Jan-ny was ziek. Ze had teebeecee.
Ze moest heel kalm aan doen.
Toen ging ze een beer maken. En nog een. En nog een.
Van een jas van bont. Die jas was al oud.
Jan-en-al-le-man wilde een beer. Dus ging de jas he-le-maal op.

Toen de jas op was, kreeg ze een lap.
Een lap van de mama van Grote Pol.
Daar kon het ook mee. 

Beer woon-de heel lang bij de mama van Grote Pol. Wel 20 jaar.
Maar die mama ging dood. En nu woont beer bij ons. Al-weer 30 jaar. Hij hoort bij ons.

Grote Pol vindt Beer nog leuk. Ook al is hij oud. Wie is oud? Grote Pol of Beer?
Al-le-bei.

Nee, hoor. Dat is een grap. Beer is bro-can-te, dat is heel wat an-ders. En Grote Pol blijft al-tijd jong. Ge-luk-kig maar. 










Nieuw-tje: dit is Broer Beer.
Hij is ook 50.
Maar Broer Beer is van bont. Die heeft het niet koud!

dinsdag 15 november 2016

Levensgevaarlijke pantoffels en mijn purperpollerige trui

Van Grote Pol kreeg ik voor mijn verjaardag pantoffels van het merk Tuflaa. Dat zijn levensgevaarlijke pantoffels: ze zitten zo lekker dat je ze niet meer uitdoet. En dus niet meer naar buiten gaat, zodat je veel te weinig beweegt op een dag. Heel gevaarlijk dus voor hart en bloedvaten.
Na mijn verjaardag, waarop ik toch weer over mijn grens was gegaan, overviel me een fikse migraine die tot vanmorgen aanhield. Bijna al die tijd liep ik rond / hing ik op mijn stoel / lag ik op de bank /bed met die tuflaas aan mijn warme voetjes.
Gemaakt van wol van Oostenrijkse schaapjes, je ziet ze grazen op de grasgroene alpenweiden tussen de jodelende complete familie Von Trapp en de edelweissjes. De wol gesponnen door een Doornroosjelookalike, in elkaar genaaid door een noeste, razendknappe kleermaker in lederhosen en vervolgens met de hand geborduurd door een lief grijs omaatje met appelwangetjes. Nah, wat een mooi verhaal aan mijn voetjes.

je moet die trui in het echt zien, want deze foto slaat nergens op
En daarbij droeg ik mijn zelfgebreide trui. Je doet 'm niet meer uit omdat ie zo lekker zit. Gemaakt van alpacawol, heerlijk zacht, kriebelt gegarandeerd niet.
Je ziet de alpacaatjes dartelen op de hoogvlakten van Peru, geëscorteerd door Peruaanse straatmuzikanten, de wol afgeschoren door een gespierde mesties met een huid als van leer, gesponnen door Peruaanse indianenmeisjes met pijlkokers op hun rug, naar Nederland verscheept in een uitgeholde boomstamkajak etc. etc.
En dan uiteindelijk gebreid door een Hollandse veertiger met een onderkin en een niet te onderdrukken snorretje op haar bovenlip.

vrijdag 11 november 2016

Abnormale ouwe taart

Vanochtend deed ik iets wat ik nooit eerder deed. Ik kocht officiële gebakjes. Van die klassieke, beetje ouderwetsige. Veels te veel, want zoveel gasten verwacht ik niet.

Meestal flats ik zelf een taart in elkaar, maar dit jaar wilde ik op iets keurigs trakteren. Met kopjes thee en koffie en suiker en melk op tafel. Wie weet word ik nog wel eens een normale vrouw die de dingen doet zoals ze horen. Alleen hebben we geen kopjes met schoteltjes maar alternatieve wereldwinkelmokken.

Nog net op tijd had ik mijn nieuwe trui af, net op tijd om vandaag, op mijn verjaardag, aan te trekken. 'Hmm', zei Puberpolletje. 'Weer zo'n slordige echte mamatrui.' Ik vrees dat het dus met de normaligheid nog wel even zal duren.
De abnormaligheid zit er ook diep ingebakken. Ik kan bijna nooit fatsoenlijke kleren kopen. Als ik me dat voorneem, kom ik eigenlijk altijd thuis met een of ander vreemd gewaad. Of iets wat ik eigenlijk diep in mijn hart niet mooi vind, omdat het zo normaal is.

Maar goed. Ik word nu dus vanzelf een ouwe taart en het zal in mijn 47e levensjaar misschien toch gaan lukken. Als ik maar wil.

Ik wens u ook een fijne dag! Kom gerust een gebakje eten, er is genoeg.