vrijdag 10 april 2015

Over een modelkind en een heel, heel zielig hondje

Och, och, u, vaste lezer hier, weet nog steeds niet waarom wij nu alweer drie weken geleden poffertjes aten. U weet misschien zelfs niet eens meer dat u dat ooit wél wilde weten. Och, och.

Ik zal het u fluks vertellen. Want ik wil ook nog weer wat actuelers met u delen, voor ik dat weer vergeet en het zit me momenteel hoog.

Maar first things first. De poffertjes. Die waren er omdat Polletje 2 alweer klaar was met een opleiding. En die avond was de diploma-uitreiking. Hij had er zelfs twee delen van een driedelig pak voor gekocht, een stropdas van Polletje 1 geleend, want Grote Pol heeft zoiets niet, een een wit overhemd van Grote Pol geleend, want Polletje 1 heeft zoiets niet. Daaronder z'n ordinaire Nikes, meneer zag er tiptop uit.
De diploma-uitreiking was er een met zo'n vijftig persoonlijke praatjes voor de gediplomeerden, waarvan de een nog grotere problemen heeft dan de ander. Problemen met wekkers, met drugs en alcohol, met ouders, met manieren, met discipline, met motivatie en zulks meer. Dat werd zo'n beetje liefdevol, streng en rechtvaardig uit de doeken gedaan door de mentor.  Er waren ook een paar gezonde Hollandse jongens bij, waaronder ons Polletje, die een louter lovend praatje kregen. Polletje 2 kreeg een wel heel positief praatje, want hij komt uit een modelgezin en hij is gewoon een erg leuke jongen. Op school dan. Grote Pol hoorde er alleen niets van, want die moest van mij een filmpje maken met ons cameraatje, terwijl hij dat niet kan.

En dan nu het actuele. Eerst een bekentenis. Ik schreef hierboven dat het me hoog zit. Maar dat doet het helemaal niet. Ik wilde zelfs schrijven dat ik er wakker van lig, maar dan zou ik een leugenaar zijn, dus dat deletete ik weer. Wat is het dan wel? Bizar, absurd, dadaïstisch. En droevig.
Ik kwam een tekstje tegen in een methode voor begrijpend lezen. Ongeveer voor kinderen van 9 jaar. Van die lieve, onschuldige, gevoelige kindertjes, u kent ze wel. Ik tik het over en dan mag u zeggen wat u ervan vindt.

Een droevig verhaal

Dit is een droevig verhaal. Het is dus alleen voor kinderen die van droevige verhalen houden. En het is een kort verhaal. Het is dus alleen voor kinderen die van een droevig, kort verhaal houden. En het is een verhaal met veel zand. Daarom is het alleen voor kinderen die van een droevig, kort verhaal houden met veel zand erin.
Dit is het verhaal: er was eens een hondje. Het was zestien jaar en liep door de woestijn. Heel alleen. Zand, zand en nog eens zand. Ach jee, die arme hond liep mank, tong uit zijn bek en blaffen kon hij ook al niet meer. Het was een zielig hondje. Een hondje zonder naam. 
Ineens zag hij een leeuw. "Hollen," dacht hij.
Maar ja, een hond van zestien jaar. Mank... alleen... Nou ja, je begrijpt het wel.


U begrijpt het wel. Ik heb het tekstje niet gebruikt voor mijn leerling. Zo'n lief, onschuldig, verlegen, zachtaardig jochie met prachtige, heldere, blauwe ogen, wiens ondeugendste daad het belletje lellen bij z'n buurvrouw is.
Maar stiekem vind ik het toch een geweldige tekst. 

woensdag 1 april 2015

15/272 Blauw brood

 De Polletjes zijn grappenmakers én ze houden niet van ons dagelijks rechtsdraaiende / biologische / rijk aan vezels en mineralen / veganistische  broodbakmachinebrood. Liever hebben ze een goedkoop Zaans snijdertje, wij noemen dat kauwgombrood.
Dus bedacht één van hen, ik verdenk de jongste, een 1 aprilgrap. Of het wel een échte 1 aprilgrap is, daarover verschillen de meningen hier in huize Pollenstein. In de ogen van de rijpe volwassenen hier is zo'n grap pas echt goed, als je de ander iets laat doen. 
Er had dus bij het krieken van deze morgen actie moeten volgen op de verontwaardigde mededeling van onderaan de trap: 'Pap, het brood is mislukt!' Maar Pap draaide zich nog een keertje om in zijn warme, zachte bed, zuchtte even: 'Wat heb ik nou weer fout gedaan?' en liet het vroege Polletje het lekker zelf uitzoeken met dat brood.

Ik vind het wel artistiekerig, de halvarine kleurt er mooi bij en met een paar fikse plakken kaas smaakte dit brood best goed.
Ik voorzie dat we morgen rood brood hebben, mijn lievelingskleur.


Dit is dag 15 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

vrijdag 20 maart 2015

14/272 Een archeologische opgraving in Huize Pollenstein

Bij het lezen van de titel van dit berichtje dacht u vast dat ik op mijzelf doelde. Zo schandalig lang vernam u taal noch teken van mij, dat u vast dacht dat ik ingesneeuwd, van de aardbodem weggevaagd of lui was. Geenszins!

Ik was druk. En nog. Druk met mijn praktijkje waar de hulpbehoeftige leerlingen maar blijven toestromen en druk met dit krakkemikkige huisje waar het behang zo'n beetje spontaan van de muren fladderde. Dat fladderen hebben we de laatste dagen handmatig versneld en maandag komt Berend de Behanger de boel weer ordentelijk opfleuren met een fris behangetje. Ondertussen zitten we in de zooi. Maar dit terzijde. U wilt lezen over archeologische opgravingen hier ter plaatse. Welnu.

Omdat we wat te vieren hadden en amper kunnen koken in deze puinhoop, verwarmden we gisteren zakken vol poffertjes. Daar hoort poedersuiker bij, vindt u ook niet? In plaats van de bekende wit-blauwe bus groeven we onze voorraad poedersuikerzakjes op. We zijn geen Zeeuwen, maar wel zuinig. Die zakjes bewaren we dus altijd, want wij blieven geen poedersuiker bij onze stolletjes.

En zo kwam het dat deze nostalgische verzameling gisteren ons frisse tafellaken sierde. Er heerste een serene kerstachtige sfeer aan tafel. (Maar niet heus. De Polletjes maakten grappen over dat andere witte poeder.) Let u vooral op het middeleeuwse zakje op de tweede foto.



O? U bent er nog? U wilt weten wat wij dan wel te vieren hadden? Dat bewaar ik voor een volgend berichtje dat ik over een eeuw of zo hoop te schrijven. Als ik weer ergens een minuutje tijd voor u heb.

Dit is dag 14 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol. 

woensdag 11 februari 2015

13/272 Opnieuw getrouwd

Sinds een paar dagen draag ik mijn trouwring weer. Nog een beetje strak, maar ik schuif 'm er wel gemakkelijk op en af. Dit is toch een teken dat het prednisonvet zich weer op een normale manier over mijn lichaam aan het verdelen is! Ik vind het toch wel heel erg leuk dat ik dit teken van trouw weer kan dragen. Overigens heeft geen der mannelijke Pollen deze verandering al opgemerkt. Zucht.

(En nee, wij zijn nooit gescheiden geweest, maar deze ring heb ik ongeveer vier jaar geleden moeten laten doorknippen. Hij zat enorm strak. Onder invloed van prednison gaat je lichaamsvet zich anders verdelen. Mijn vingers, maar ook de rug van mijn hand raakten behoorlijk opgezwollen, terwijl ik van nature al behoorlijke worstenpootjes heb. Inmiddels zie ik ook weer knokkels!)

Dit is dag 13 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

zaterdag 24 januari 2015

12/272 - Drie lesjes in nederigheid

1. Ik dacht hier dus wel 272 dagen elke dag een zinnig berichtje te kunnen plaatsen. Na elf dagen lukte dat al niet meer. In 2010 heb ik op dit blog 352 berichtjes geplaatst, maar dat was toen. Deze week kwam er van alles op me af en de pap was op, de pijp leeg, mijn portie had Fikkie gekregen en ik leerde de lat nóg wat lager te leggen. Prima! Die 272 berichtjes komen er wel, maar niet vóór 11 oktober.

2. Ik dacht dus wel aardig te kunnen haken en breien. Maar de trui voor Grote Pol is inmiddels twee keer uitgehaald (want eerst te groot en toen te klein) en de sjaal van mijn moeder is al 23 keer retour gekomen, omdat ik alles niet goed had afgehecht. Blijkbaar. Dus zit ik hier dan telkens te balen en ondertussen 42 bloemetjes opnieuw te haken.

3. Ik dacht dus wel mijn leerlingen álles te kunnen leren. Bijvoorbeeld plezier in schrijven. De leukste, laagdrempeligste opdrachten geef ik aan één van hen mee, maar nee. Keer op keer komt ze aan met minimalistische verhaaltjes zonder een spatje inspiratie. Mijn hele pedagogische trukendoos en didactische gereedschapskist trek ik open, maar er zit maar weinig beweging in.
Laatst gingen we een om-en-omverhaal schrijven: zij een zin, ik een zin.Ik begon, de cursieve zinnen zijn van haar. Dat gaat dan ongeveer zo: 

Jip, de grote sokkenkoningin, had een fantastische ontdekking gedaan.
Ze was blij.
Ze had namelijk superspeciale, gave sokken ontworpen voor dyslectische meisjes van tien jaar.
De sokken waren geel.
Gele sokken die heel ver weg zouden vliegen, als het meisje een spellingfout maakte.
Naar amierieca of duidsland.
Op een dag droeg ... de sokken, toen er op school een dictee werd gegeven.
De juf zij een woord.
... schreef het woord verkeerd op (vlog) en ze vloog meteen weg, zo door het dak van de school!!!
Dit is het einde.

Zucht. Gelukkig heb ik nog veel te leren!

Dit is dan dag 12 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

woensdag 21 januari 2015

11/272 Over een Polletje dat de Bergrede kent en een moeder met hoofdpijn

Vraagt een Polletje lief en belangstellend hoe het met me gaat, omdat hij ziet dat ik hoofdpijn heb. Ik leg uit dat ik hoofdpijn heb omdat ik me zorgen maak en dat ik me eigenlijk helemaal geen zorgen wíl maken. Zegt dat Polletje: 'Denk dan toch eens aan de vogels en de leliën enzo!' Ik zeg: 'Ja, ik doe mijn best, maar dat lukt dus niet altijd.' Zegt ie: 'Ja, als die vogels ziek zijn net als jij, gaan ze gewoon dood.'

Echt fijn, zo'n puberig Polletje.

Dit is dag 11 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

dinsdag 20 januari 2015

10/272 Weetjes en vragen

We worden hier in Huize Pollenstein soms overspoeld door allerlei weetjes en vragen die ons jongste Polletje vertelt en vraagt. Hij denkt ons daar een groot plezier mee te doen. De gekste dingen komen voorbij en nu ik hier zit te tikken weet ik er dus amper meer een te reproduceren. Zijn woordenstroom gaat soms volkomen langs me heen en al die weetjes kunnen me meestal gestolen worden. Maar toch, als je goed luistert, zitten er pareltjes tussen! Een kleine greep uit het assortiment:

Wist je dat het applaus dat je hoort bij comedyseries allemaal al voor 1950 is opgenomen? Dus al die mensen die je hoort zijn nu al dood.

Wist je dat er een zebra is die hoger kan springen dan een huis? (Huizen kunnen niet springen.) (Deze komt voorbij in vele variaties. Bijvoorbeeld ook: Hoeveel suikerklontjes zitten er in een fles cola? Geen, want daar doen ze geen klontjes in.)

Weet je waarom op festivals water duurder is dan bier? Omdat drugsgebruikers altijd heel veel dorst krijgen.

Wist je dat de langste kat ter wereld als hobby heeft de spullen van het aanrecht te slaan?

Wat als Rapunzel kroeshaar had?

En het weetje van vanavond:
Wist je dat bij de opnames van Batman 2 het knopje niet werkte toen ze het ziekenhuis wilden opblazen? Het duurde langer, maar het was een onetake, dus ze bleven wel filmen, met een camera op de acteur gericht en die reageerde eerst van 'Hmm' en toen werd het ziekenhuis alsnog opgeblazen. Die acteur is trouwens ook dood. 

Dit is dag 10 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.

maandag 19 januari 2015

9/272 Een gewone dag

Ik zit in mijn praktijkruimte allerlei dingetjes te doen. En af en toe trakteer ik mezelf op een blik naar buiten.












 Dit is dag 9 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol.