zondag 13 april 2014

Een week uit het leven van Purperpol

Soms gebeurt er niets. Niets waarvan je denkt dat het het delen waard is. Of het zijn van die kleine prutdingetjes, te weinig voor een leuk stukkie. 
Een klasgenootje van een leerling van mij, die dacht dat ik haar oma was. Zo'n typische 'eerste-keer-dat-het-me-overkomtgebeurtenis'. 
Gedub over of ik nu wel of niet mijn haar moet blijven verven. 
Een tentoonstelling in een museum die enorm inspireert. En en passant ook nog getrakteerd worden op een boel werken van Klaas Gubbels
Een vermoeidheid die juist uitspireert: elke creatieve gedachte wordt in de kiem gesmoord, want ik heb toch te weinig energie, dus laat ik er maar niet te veel aan denken.
Fietstochtjes op m'n brommert, die heerlijk zijn, maar af en toe ook gewoon te ver en met te weinig accu. 
Twee keer uit lunchen geweest, met bijzonder prettig gezelschap.
Een weegschaal die je de ene dag toelacht, maar de andere dag weer afstraft. 

Nou ja. U kent dat wel. Maar ik maakte toch ook nog iets moois voor mijn moeder. De lente is nu goed begonnen, dus ik heb een sjaal voor haar gehaakt. Lekker warm. Ach. Dat mensje heeft het ook altijd koud. Midden in de zomer heeft zij nog ijskoude voetjes en handjes. Ze wilde iets met veel kleurtjes, u kent mijn moeder misschien, dan snapt u dat. 


Volgende keer wat meer spektakel hier op dit blog. Hoop ik. Of zal ik ook eens over koetjes en kalfjes gaan schrijven? Ik weet niet of dat wel bij me past. Nou ja. Hoe dan ook: fijne week gewenst!
Ik sluit af met een gezellig raadseltje. Wat heeft mijn moeder hier in haar onovertroffen, zeer eigen, handschrift geschreven? Voor haar doen is dit overigens heul netjes. Als het me lukt, maak ik een keer een fotootje van een boodschappenlijstje of zo, ken je lachuh.

donderdag 3 april 2014

Prettigst gestoord

De Polletjes doen af en toe behoorlijk prettig gestoord, maar het kan prettiger gestoord. Onze buurman maakt vogelhuisjes. Op zich geen rare hobby, maar hij maakt ze bijvoorbeeld met vloerverwarming, regenpijp of veranda, of in de vorm van een statenbijbel.
Leuk, aardig, prettiger gestoord, maar nog niet prettig gestoord genoeg.
Voor een collega van hem die afscheid neemt en een echte snacker is, maakte hij deze serie. Dat vind ik prettigst gestoord. Tot nu toe dan, want het kan altijd gekker bij deze man!
Loempia
zak friet met kroket

maandag 31 maart 2014

Bam!

Donderdag schreef ik dat ik leed aan achterafhaast. Dat heeft de fietsenmaker ook geweten. Vrijdagmiddag kon ik m'n nieuwe fietsie al ophalen. Ik krijg er nog kekke fietstassen bij om de accu te verstoppen. Ik schaam me toch wel een beetje met zo'n zwarte doos vol kunstenergie.



Dus Purperpolletje is opeens weer druk met fietsen, al merkte ik gisteren al dat zo'n fiets niet alle problemen oplost. De volle fietspaden op zo'n mooie dag maakten me niet blij. Bovendien ben ik nog een beetje te eigenwijs om die ondersteuning ook echt in te zetten wanneer ik 'm nodig heb. Kwam na een tochtje van amper vijftien kilometer toch nog erg moe thuis. Bam! O ja, ik ben chronisch ziek, ondanks die E-bike. Zo af en toe moet ik even weer die muur voelen om opnieuw verstandig om te gaan met mijn mogelijkheden....

donderdag 27 maart 2014

Achterafhaast, een woord dat u altijd al had willen kennen.

Een vlotte tante ben ik. Vaak gebruik ik een mix van gezond verstand, van analytisch denken, en wat (vrouwelijke?) intuïtie om een beslissing te nemen. Duurt meestal niet lang. Grote Pol betichtte me er vandaag nog van dat ik soms te snel keuzes maak en er dan achteraf spijt van heb. Dat kan hij me in dit geval niet verwijten: het kostte me tijden om een goede beslissing te nemen, maar nu is de teerling geworpen en de kogel door de kerk. Ik ga een elektrische fiets kopen. BAM!

En nee. Ik ben niet oud, ik ben niet lui, ik ben niet gemakzuchtig. Ik ben gewoon soms heel moe en ik wil dan graag toch fietsend bewegen. Daarom.
Jarenlang verzette ik me ertegen, want ik ben niet oud-niet lui-niet gemakzuchtig. Tot ik merkte dat ik vaker bankhang dan me lief is en dat de balans wel eens naar de andere kant zou kunnen doorslaan: meer bewegen door deze ondersteuning is gezonder dan af en toe me helemaal in het zweet fietsen en de rest van de tijd bankhangen.
En nu ik dat besluit genomen heb, moet die fiets er ook heel snel komen. Gisteren eigenlijk. Maar dat is ook normaal bij mij: ik heb altijd een beetje achterafhaast.

donderdag 13 maart 2014

De toiletrol deel 2 - uit het wel en wee van het huishouden van mevrouw Pee

Dat de toiletrol zo'n explosief onderwerp was, wist ik niet. Dat u bijna allemaal socialer bent dan ik, wist ik ook niet. Dat er zelfs iemand is, die het maar beter vindt dat Grote Pol en ik uit elkaar gaan, wist ik al helemaal niet. En dat wilde ik ook helemaal niet weten. Grmbl. Wie schrijft zoiets nou? Anoniem natuurlijk! Iemand die mijn zelfspot niet opmerkte en mijn humor niet begreep.

Om met een bekentenis te beginnen: ik ben hier degene die de toiletrol niet meteen vervangt als ik het laatste stukje gebruik.
Oh.
Ohohooooohhhhhh.

Jahaaa. Dat had u niet gedacht. Een asociaal kreng, dat ben ik.

En Grote Pol vervangt die rol nu juist wel. De schat. (Zo, heb ik nu aan de OPDRACHT van andere anoniem voldaan? Ik MOEST namelijk eens een keer iets positiefs schrijven over die goede man. Dat ik dat in het eervorige berichtje nog gedaan had, had ze even niet gezien. Grmbl.)

Maar ik heb mijn leven gebeterd. Ik ben zonder morren overgestapt naar het kamp der directe vervangers. Applaus voor mij. Dank, dank.

Nu nog de volgende hobbel. Een aantal van u gaf het al aan: wie gooit het lege rolletje toch telkens in het fonteintje / op de wasmachine / op de grond, i.p.v. bij het oud papier?
Ik soms.
Maar nu heb ik een lumineus idee gejat van Jojo. In haar huishouden in het prachtige Berlijn schuiven ze de lege rolletjes in elkaar, waarbij knikken mag. Tot het niet meer kan. Dat vind ik nog 's een leuke uitdaging. Gaan we hier ook doen, als het mag van Grote Pol, want die doet altijd keurig alle lege rolletjes meteen bij het oud papier. Tsja. Dat is ook zo'n gestructureerde, gedisciplineerde, sociale, nette vent. Daar kan ik niet tegenop met m'n gefladder.
't Is maar goed dat die schat het Hoofd van de Huishouding is. Anders liep het hier in sommige opzichten (want ik ben weer goed in andere dingen....) gigantisch uit de klauwen.
Maar ja, daar had ik dan wel smakelijk over kunnen schrijven en u hartelijk om kunnen lachen, want het is toch uw zooi niet.


woensdag 26 februari 2014

De toiletrol - een nieuwe aflevering van Wel en wee in het huishouden van mevrouw Pee

We lopen hier in huize Pollenstein nogal eens tegen organisatorische probleempjes aan. Ook na 23,5 jaar huwelijk blijken er verschillen in inzicht overeind te blijven. Omdat Grote Pol een groot deel van het huishouden op zich neemt, moet en mag ik bepaalde dingen loslaten, maar toch, er blijft nogal eens iets jeuken.
Het dopje op de tandpastatube is nooit een probleem geweest.
De kwestie van de klep van de afvalbak open of dicht is eindelijk opgelost door een bak met voetpedaal te kopen, zodat Grote Pol ergonomisch gemakkelijk en snel zijn zooi in de bak kan kiepen. Het gaat zo vlot dat hij nu niet meer bang is voor de vieze luchten die zouden ontstaan door een dichte bak.

Maar er blijven nog wat onopgeloste zaken over.

Wat te denken van afwas in de gootsteen zetten? En dan restjes koffie erin gieten? Ieks, bah en jakkie. Ik hoor u meelijdend zuchten, waarvoor mevrouw Pee's hartelijke dank.
Of meelresten in diezelfde gootsteen vegen, zodat ze na aanraking met wat water veranderen in drillerige klodders die bij mevrouw Pee braakneigingen oproepen?
Hoe vaak vervangen we het vaatdoekje? En knijp je dat doekje na gebruik uit of leg je het kliedernat op een viezig hoopje op het aanrecht?

Maar nu hebben we weer een nieuw verschil in huishoudkunde ontdekt. Een van ons, ik noem geen naam, wil dat degene die het laatste velletje toiletpapier gebruikt, ook meteen een nieuwe rol op de houder doet. De ander vindt dat juist degene die met een nieuwe rol gaat beginnen dat moet doen. Daar heb je als je op het toilet zit toch tijd genoeg voor. 
We komen er niet uit.
Wat is bij u thuis de gewoonte? Wilt u alstublieft even stemmen hiernaast? Hopelijk kan ik Grote Pol dan overtuigen van mijn gelijk. Het gaat er hierbij echt om dat u stemt op datgene wat werkelijk in de praktijk gebeurt en niet om de gewenste situatie.

Ik dank u wel voor uw aandacht.

maandag 24 februari 2014

De Pollen in een landhuis, stel je voor!

Rust, ruimte en stilte en mooie dingen zien, dat wilden we. Grote Pol en ik boekten een kamer in een B&B en togen naar Twente.
Daar bleek de tijd minimaal vijftig jaar stil te hebben gestaan. We kwamen terecht op een landgoed. Compleet met freule-met-parels-in-haar-oren, levenslange knecht van 78, drie adellijke honden, gepolitoerd eiken, hoogpolig tapijt, krullerige schilderijen met jachttaferelen en familieportretten, bontjassen en tijgervellen, paardenstallen, een badkamer met marmeren vloer en gouden kranen - groter dan onze woonkamer. Echt een omgeving waar de Pollen zich thuis voelen.
De freule heeft een spierziekte en daalt elke ochtend gezeten in een chique traplift de trappen van haar landhuis af. De knecht werkt al bijna veertig jaar voor m'vrouw en is daar bijna dag en nacht. Van honden heb ik geen verstand, maar ik kon wel zien dat het geen goedkope bakkies waren. In het niervormige bad verdronk ik bijna en ik werd gék van de spiegels die overal hingen. Maar verder was het heerlijk rustig, ruim, stil en mooi.


We wandelden in het Aamsveen. Ja, in, want dat is een moeras waar je echt doorheen moet waden. (Ik overdrijf enigszins, maar u kent mij, u kunt dat wel hebben.) Laarzen waren aanbevolen, maar die hadden we niet bij ons. We verplaatsten ons strategisch en haalden een nat voetje.
Drie rock-Duitsers, een vader met twee dochters van een jaar of achttien, met Bourgondische posturen droegen ook geen laarzen, maar afgetrapte gympies. Ze liepen de route in tegengestelde richting. We kwamen ze twee keer tegen, de eerste keer zat hun stemming er nog aardig in. De tweede keer niet. Toen hadden ze net als wij, pas goed kennisgemaakt met het moeras. De dochters huilden en schreeuwden (toen ze ons nog nicht in die Schmiessen hatten) dat ze maar één paar schoenen hadden en nog veel meer Ach und Weh, maar mijn Duits is niet meer wat het geweest is, de vader trok zijn schouders op. Wij wisten dat er nog heel wat nattigheid zou volgen en groetten nochmals meelijdend. Ik weet niet of de dochters nu nog met hun vader door een deur kunnen.

Dat was ongeveer de meest spectaculaire gebeurtenis van ons tripje. Verder veel aandacht voor die rust, ruimte, stilte en het moois.
Ik leerde Grote Pol hoe je sinaasappels moet pellen, we liepen door Roombeek (die wijk van de vuurwerkramp, prachtig nu!), bezochten twee musea en nog een ander veengebied, kregen zadelpijn op de adellijke fietsen die we mochten lenen van de freule en gingen twee keer in hetzelfde restaurant uit eten.

Bovendien zagen we het mooiste van alles in elkaars ogen.

maandag 17 februari 2014

Het wel en pee in het huishouden van mevrouw Pee - de klussenlijst

We hadden er natuurlijk tien jaar geleden mee moeten beginnen, dan had het nog enige kans van slagen gehad. Nu ligt de lijst, uitgeprint en wel, al weken te wachten op een moedige bui van mevrouw Pee. Met moed der wanhoop zal ze hem presenteren aan de Polletjes: de klussenlijst. Het Pollenprotest zal luid klinken, maar wie weet.
Vriendin mevrouw Mamaloe heeft zo'n lijst op haar wc hangen en haar schatjes van dochters tekenen elke week ijverig in, doen hun klussen zonder morren en zo leeft het gezin van mevrouw Mamaloe week in, week uit in schone harmonie in een proper onderkomen. Het enige nadeel is het hoongelach van plassend bezoek dat mevrouw Mamaloe lijdzaam moet doorstaan.

Mevrouw Pee publiceert deze lijst dan nu op haar blog, niet om hoongelach in de reacties te oogsten, maar om ouders van jongere, plooibaardere, hoffelijkere, bereidwilligere en hulpvaardigere kinderen aan een pedagogisch, nuttig en samenbindend idee te helpen.

Mevrouw Pee is namelijk begaan met de mensheid en met de opgroeiende jeugd in het bijzonder en spreekt nu een persoonlijk woordje tot de jongelui:

Groot te kunnen worden in een reine en opgeruimde omgeving is een groot goed. Draagt daar zelf ook een steentje aan bij, jongens en meisjes, dan zul je bemerken dat wie goed doet, goed ontmoet. Doe het werk met vreugde. Het zal jullie strekken tot opbouw, tot lering, en jawel, ook tot vermaak.
Houdt ijver, vlijtigheid en netheid hoog in het vaandel, want jong geleerd, is oud gedaan.

Ik dank jullie wel voor jullie aandacht.