zaterdag 23 juli 2016

Terug en weg

Niets zo veranderlijk als een vrouw. Nog maar een paar weken geleden was ik stellig: een blog bijhouden is alleen maar het strelen van je ego. Ik zou nooit meer hier schrijven. Die onbenullige dingen die ik hier deel, daar gáát het toch niet om in dit leven? Dat zou je toch ook eigenlijk niet op internet moeten zetten?

Maar er begon toch wel weer wat te kriebelen. Je mag en kunt toch ook gewoon plezier hebben in het vastleggen van die wissewasserige dingetjes en er zijn lezers die daar weer plezier aan beleven.
Het zal misschien de ontspannende invloed van die heerlijk lange zomervakantie zijn waardoor ik de dingen wat lichter zie, misschien ook niet. Maakt niet uit. Dus vandaar.

Eigenlijk vind ik het maar niets, zo'n berichtje over het schrijven van berichtjes. Dus vergeet het bovenstaande alstublieft.

Ik zal u wat bekennen. Daarnet een woordenwisseling met Grote Pol gehad. Wat dan dan?
We gaan vandaag op vakantie. Kleine Pol past op het huis, dus ik kan dit hier zonder inbraakgevaar wel delen met u.
We gaan niet ver, vijf kwartier rijden van hier. En we mogen pas om half vier in dat huisje. Ik vind dat maar niets. Als je op vakantie gaat, ga je 's morgens weg. Je pakt de auto/fietstassen/rugzakken in, smeert wat broodjes, doet een plas en gaan met die banaan. Onderweg doe je wat boodschappen, verkent alvast de omgeving en op je dooie akkertje bel je exact om half vier aan bij de verhuurder.
En nu wil Grote Pol ook nog eens niet eerder weg dan om half drie. Pffff. Ik zit hier duimen te draaien en ga in arren moede maar zitten bloggen, terwijl Grote Pol rustig het hele huis lijkt te gaan soppen.
U merkt het wel: ik ben een ontevreden, ongeduldig en lui mensch. Oké, oké, ik maak even een fotootje van wat vakantiespullen en ga nog wat verstelwerk doen. Is dat ook maar weer klaar.

dinsdag 1 december 2015

Filosofie van Polletje

Je hersenen vormen je belangrijkste lichaamsorgaan.
Maar. Dat zeggen je hersenen.
Dussss....

zondag 22 november 2015

Vieze woorden - dingetje 3

IJdel ben ik niet.
Om uiterlijk geef ik niet echt veel, al zijn er wel wat kilootjes,
zeg maar: kilo's,
zeg maar: heel wat kilo's,
die ik er dolgraag af zou willen hebben. Het liefst min of meer vanzelf.
Ik hoef geen rimpelloos gezicht te hebben.
Mijn grijze haren verf ik niet meer, want daar is geen beginnen aan. Bovendien schijnt het me liever te maken, zo'n warrige krans van witte lokken.

Maar toen ik bij de dermatoloog was om een onschuldig ogend plekje op mijn gezicht voor de zekerheid toch even te laten beoordelen (ik heb door mijn medicijngebruik een verhoogde kans op huidkanker), en het bleek een ouderdomswratje te zijn, had ik er toch wel moeite mee.
Dat woord. ouderdomswwwwratje, iegh. Ouderdom, terwijl je 45 bent, daar wil je nog niet echt aan denken en wratten vond ik als kind al vies.
Een beetje vanwege hun uiterlijk,
een beetje meer vanwege het gevoel dat het gaf als ik Cynthia, mijn klasgenootje met wratten op haar duim, een hand moest geven,
maar vooral de klank van het woord vond en vind ik eigenlijk heelheel smerig.
Ik vind wrat een klankvies woord. Net als braak (dat is logisch), strelen (een persoonlijke afwijking) en snotterig. O, en dan vergeet ik nog geul, lap, bloot en gaar.

Kent u ook klankvieze woorden?

zondag 8 november 2015

Soms moet je risico's nemen - dingetje 2

Bijvoorbeeld als je wegens ziekte ontslagen wordt en toch geld moet verdienen. Dan begin je een eigen bedrijf. Ook als je een beetje bang bent voor officiële instanties, voor ontevreden klanten, voor geld uitgeven en facturen sturen en voor jezelf promoten.
Of als het verkeerslicht kapot is en het blijft maar rood en je wil uit principe liever niet door rood rijden.
Of als je zoon iets grappigs doet of zegt en je weet dat hij niet wil dat je het op je blog zet en je doet het tóch.
Of als de hoes van die stoel-die-bijna-iedereen-heeft echt weer heel vies is geworden en je besluit 'm dan toch maar weer te gaan wassen. De vorige keer kreeg je het kussen er ook al amper in en dit keer kan het alleen maar moeilijker worden. En ja hoor, het lukt echt niet meer en die hoes is ook niet helemaal schoon geworden. Trouwens, het is overduidelijk een hoes met een label, we hadden het kunnen weten. Hoezen met labels, dat kan nooit goed komen. (Voor de duidelijkheid: dit is sarcasme!)
Die stoel zelf is ook niet goed, er is wat mee. Hij heeft geen label, maar hij zakt door, zit scheef, zet aan tot dwangmatig wiebelen en je komt er dwars uit. Een foute vriend waar je dus maar beter niet mee kunt omgaan. Ernaast zitten, dan kan nog net, maar je moet niet te close worden, want dan word je meegetrokken in zijn probleemgedrag.
Nee, die stoel, da's echt een dingetje hier in huis (ieuw, ik vind dat eigenlijk een Heel Foute Uitdrukking, sorry). Je wilt hem ook weer niet gedwongen uit huis plaatsen, namelijk. (Sarcastisch dus.)

Toch heeft dit verhaaltje een happy end. Ik heb het nog een keertje geprobeerd en nu zit het kussen toch weer keurig in de hoes. Ik heb de stoel nog niet uitgeprobeerd, daar heb ik Polletje 2 voor. Die is immuun voor foute vrienden.

donderdag 5 november 2015

Als oma dit geweten had... - dingetje 1.

Lelijk, nutteloos, truttig of juist plat, rotzooi.
Ik heb het niet zo op souvenirs. Ik koop ze nooit, zou ook niet weten wie ik er een plezier mee zou kunnen doen. Vakantieherinneringen bewaar ik van binnen, ik maak zelfs zelden foto's, die worden toch nooit zo mooi als het echte plaatje. Tenminste, niet die foto's die ik maak. 
De meeste souvenirs hier in huis kreeg ik van mijn moeder. Die had er blijkbaar wel lol in om wat voor me uit te zoeken en ik vond het fantastisch. Dat blijkt, want ik heb ze allemaal bewaard, niet in een of andere doos in de berging, ze liggen voor het grijpen.
Een minipaartje klompjes dat ik kreeg toen mijn ouders, volgens mij, voor de eerste keer een paar dagen zonder de kinderen weggingen. Een kralenkettinkje met slofjes van echt leer (uit Tecklenburg, ik weet zelfs nog waar ze heen gingen, moet rond 1978 zijn geweest). Een stel heel kleine Franse vaasjes met een prachtige kleur.


Van mijn oma kreeg ik deze liniaal toen ze op vakantie naar Zwitserland was geweest. Ik vond hem prachtig. Plaatjes van de bergen, de strakblauwe lucht, ik zag mijn oma al wandelen. Mooiste foto was die van slot Neuschwanstein, daar wilde ik later wel gaan wonen.
Ik heb 'm al zo'n veertig jaar en gebruik hem bijna elke dag in mijn praktijk. Beschadigd, de kleuren vaal geworden, onhandig, want er staan ook inches op, maar mijn leerlingen vinden hem stuk voor stuk nog steeds wunderschön. En als ik dan vertel dat ie al zo oud is en dat ik hem van mijn oma kreeg die nu allang dood is, stijgt de liniaal in hun ogen nog meer in waarde. 

Bijna zou ik op onze volgende vakantie ook zo'n prutding kopen. Zouden mijn kinderen er dan ook zo lang plezier van hebben? Mwah. Ik denk het niet. 



(Ik probeer weer eens wat leven in dit blog te brengen. Vandaag deel 1 van de dingetjes-serie.)

zaterdag 26 september 2015

Reünie en mijn geheugen

Gisteren naar een reünie geweest. De school waar ik bijna twaalf jaar werkte, bestaat 25 jaar. Net zoals het huwelijk van Grote Pol en mij, over twee weken.
Ik had echt niet gedacht dat de leerlingen die mij in groep 1 of 2 als leerkracht hadden mij nog zouden herkennen. Ik denk dat soort dingen trouwens vaker. Het ligt blijkbaar aan mij. Ik denk dat ík mensen wél herken, maar zij mij niet. Omdat ik te onbelangrijk voor ze ben geweest en omdat ik een belachelijk goed geheugen heb. Meestal. Ik denk altijd dat zij grotere indruk op mij maakten dan andersom. Ben soms verbaasd als ze mij vriendelijk bij mijn naam noemen, een praatje beginnen en dingen over mij weten die ik niet meer wist.
Maar goed. De kinderen herkenden mij dus wel, voordat ik hen herkende. Maar dat is logisch: die jongens die niet uit de bouwhoek weg te slaan waren of buiten altijd op de grote stuurkar zaten, hebben nu baarden en zware stemmen en leren voor leuke beroepen als loodgieter, podotherapeut en retailmanager.
En de meiden die in de huishoek prinsesje, ziekenhuisje, kapstertje of vaderenmoedertje speelden, zijn nu écht verpleegkundige, kapster of moedertje. Nee. Dat laatste nog niet. Voor zover ik weet. Er zaten trouwens ook andere beroepen tussen, hoor, maar die ingewikkelde namen van opleidingen van tegenwoordig onthoud zelfs ik niet meer 1-2-3. Mijn geheugen valt in dit stukje dus behoorlijk door de mand.

Toen ik hen vroeg wat ze nog van mij wisten, zei er één: 'U had vroeger bruin haar.'
Ja, dat weet ook ik me nog te herinneren...


maandag 24 augustus 2015

24/272 Zes weken lang geen drol doen...

... dat deed ik.

Nou ja. Bijna dan.

Telkens denken: ik moet toch 's dit, of dat, of zus, of zo. En dan toch weer terugzakken in de luiestoelmodus.
We gingen wel twee daagjes naar Rotterdam, we wandelden zowaar een hele midweek in Zuid-Limburg rond (zie de foto hierboven), we deden nog 's een stadje, een dorpje, een fietstochtje, een bezoekje, maar veel meer stelde het niet voor.
Ja, ik breide wat. Een grijs vest. Heel gewoon, simpel. Niets voor mij, want ik wil altijd dingen met Veel Kleur en Veel Geflodder. Maar ik moet er wat normaler uit gaan zien, vind ik. Ik ben tenslotte een Dame op Leeftijd. Van de weeromstuit kan ik in de winkels he-le-maal niets van mijn gading vinden. Ik verkeer in een kledingidentiteitscrisis: eigenlijk wil ik de kleur en het geflodder nog niet kwijt, maar ik moet naar grijs en gedekt en keurig. Een mantelpakje wellicht.

Haha, u dacht toch niet dat ik dat meende?

Maar verder deed ik dus niets.
Sorry.

Want ik was echt wel van plan weer wat meer te gaan bloggen. Ik had wel wat onderwerpjes bedacht, maar ik had gewoon geen zin.

En nu moet ik weer actief gaan doen. Daarnet weer mijn eerste leerlingen begeleid, dat geeft reuring en brengt de boel weer in beweging. Hard nodig. Van actief zijn word je creatiever.
Dus wie weet blog ik binnenkort weer dat het een lieve lust heeft. En brei ik weer hatseflatsdingesen.

Dit is dag 24 van 272 dagen dagboek-op-Purperpol. 

woensdag 5 augustus 2015

23/272 Polletjeswijsheden - citaten van een jarig Polletje

Niet alleen jonge kinderen zeggen soms grappige dingen. Ook Thuisblijfpolletje kan er wat van:

Ik heb m'n fiets gepimpt. Kijk maar, ík zit erop. 

Erg profiteren van iets - volgens Polletje wil je dan drie appeltjes van twee walletjes eten.

Twee keer een boterham met hagelslag mag in Huize Pollenstein niet, maar van het toch heel redelijke alternatief chocopasta beweert Polletje puistjes te krijgen. En waarom krijgt hij die van chocoladehagelslag dan niet? Nou, daar zit lucht tussen.

Polletje volgt de actualiteit en deelt zijn kennis gul. Bied je aan zijn nek te masseren en in smeren met tijgerbalsem, zegt ie: 'Wist je dat in Den Haag 21 van de 24 Thaise massagesalons wordt gesloten?'


Jaaaah, dan heb je zó'n grote tuin, met wel vier rivieren - is dat een soort Nederland daar, of zo? - En waar zetten ze dan die twee poppetjes neer? Precies bij die twee bomen waar je niks aan hebt.

Opeens, tijdens het eten: 'Zijn jullie eigenlijk wel jong geweest?'